पुणे ट्रॅफिक महात्म्य : बाबूजींचा मोक्षमार्ग-पुणे ट्रॅफिकचे ब्रीदवाक्य: "गंतव्यस्थानी पोहोचणे ऐच्छिक आहे; मोक्षप्राप्ती अनिवार्य आहे!" 😆

 

पुण्यातील बाबूजींनी एके दिवशी जीवनातील सर्वात मोठी चूक केली. त्यांनी विचार केला की, "दुपारी १२ वाजता ट्रॅफिक कमी असेल!"
हा विचार म्हणजे टायटॅनिक बुडणार नाही किंवा भारतात कर भरताना रांग लागणार नाही, असा आशावाद होता.

चार किलोमीटरवरच्या गणपती मंडपात जायचं म्हणून बाबूजी आणि सौभाग्यवती त्यांच्या ऐतिहासिक मारुती ८०० मधून निघाले. पण पुणेकरांच्या भाषेत चार किलोमीटर म्हणजे अंतर नाही, ती एक भावनिक यात्रा असते.

पहिल्या सिग्नलवर चार वेळा लाल-हिरवा खेळ पाहिल्यानंतर बाबूजींना वाटलं की आता रस्ता मोकळा झाला. इतक्यात दोन बाईकस्वार वन-वेच्या चुकीच्या दिशेने रॉकेटसारखे आले. बाबूजींनी संताप व्यक्त केला.

त्यावर त्या तरुणांनी अत्यंत नम्रतेने विचारलं:

"काय हो आजोबा, रस्ता तुमच्या बापाचा आहे का?"

बाबूजींना त्या क्षणी पुणे सोडून हिमालयात जाण्याची प्रेरणा मिळाली.

न्याय मिळावा म्हणून ते एका महिला पोलिसांकडे गेले. त्यांनी बाबूजींचं दुःख ऐकलं आणि भगवान बुद्धांनाही लाजवेल असं ज्ञान दिलं:

"मरू द्या त्यांना. धडक खाल्ल्याशिवाय शहाणे होणार नाहीत."

असा पुणे पोलिसांचा अधिकृत ‘झेन’ दर्शनाचा पहिला धडा पूर्ण झाला.

तासाभराने कार्यक्रमस्थळी पोहोचल्यावर बाबूजींसमोर दुसरे संकट उभे राहिले...

पार्किंग!

पुण्यात पार्किंग मिळणं म्हणजे यूपीएससी पास होण्याइतकं कठीण, फक्त त्यात कुठलाही सर्टिफिकेट मिळत नाही.

एक किलोमीटर दूर गाडी पार्क करून बाबूजी हॉलमध्ये पोहोचले. तेवढ्यात घोषणा झाली:

"बाहेर रस्त्यावर पार्क केलेल्या सर्व गाड्यांना पोलीस चाकजाम (Wheel Lock) लावत आहेत."

हे ऐकून बाबूजी ऑलिम्पिक धावपटूसारखे धावत बाहेर आले. पण नियती आधीच कार्यरत होती.

पन्नास गाड्यांमध्ये पोलिसांनी सर्वात आधी लॉक लावलेली गाडी कोणती?

होय, बाबूजींचीच!

बाबूजींनी इन्स्पेक्टरला विचारलं, "साहेब, एवढ्या गाड्या सोडून माझीच कशी?"

इन्स्पेक्टर म्हणाला:

"काका, कायद्याशी पंगा घेऊ नका. कायदा सर्वांसाठी समान आहे... पण काहींसाठी थोडा जास्त समान आहे."

दंड भरून बाबूजी परत गाडीत बसले. थोड्याच वेळात सौभाग्यवती आल्या आणि त्यांनी बाबूजींच्या ड्रायव्हिंगपासून पार्किंगपर्यंत, वेळेच्या नियोजनापासून जन्मपत्रिकेपर्यंत सर्व विषयांवर सविस्तर भाष्य केलं.

पण आता बाबूजी वेगळे होते.

ना ट्रॅफिकचा परिणाम, ना दंडाची खंत, ना पत्नीची व्याख्यानमाला.

ते पूर्णतः निर्विकार झाले होते.

कारण पुणे ट्रॅफिकने त्यांना ते दिलं होतं जे हजारो वर्षांच्या योगसाधनेनेही सहज मिळत नाही:

"ज्ञानप्राप्ती!"

बोधकथा

पुण्यात तुम्ही कुठे पोहोचाल की नाही, हे सांगता येत नाही.

पण ट्रॅफिकमध्ये अडकून आध्यात्मिक प्रगती होणारच, याची शंभर टक्के खात्री असते! 🚗🚦🛵😄🙏

पुणे ट्रॅफिकचे ब्रीदवाक्य:
"गंतव्यस्थानी पोहोचणे ऐच्छिक आहे; मोक्षप्राप्ती अनिवार्य आहे!" 😆