Total Pageviews

Tuesday, 31 July 2012

Bangladeshi infiltrators dictating terms: Truth behind Assam Riots

Source: News Bharati      Date: 7/26/2012 10:47:03 AM

$img_titleBangladeshi infiltrators dictating terms: Truth behind Assam Riots

 - Prashant Mahamuni

Assam is now become home for over 81 Lakhs Muslims, who comprise over 31 % of the total population. Most of these Muslims are illegal immigrants from neighboring Bangladesh and they display a huge array of vices that have been troublesome for the local population of Assam. There have been cases of land encroachments, loots and killings.
Situated on the northern banks of the river Brahmaputra , Bodoland includes the Bodoland Territorial Areas District (BTAD) , which is administered by the non-autonomous Bodoland Territorial Council (BTC). The territory consists of four districts, viz. , Kokrajhar , Baksa , Chirang and Udalguri , with Kokrajhar serving as the capital.
 Tension among immigrants and locals has always prevailed in the region.
 2 Years ago, immigrants wanted to build a toilet for a Madrassa inside the premises of a Kali temple in a village named Howriapet, located in Gosaigaon sub-division. The local people of the region got together to protest against this audacious decision, when 2 Bengali boys who were a part of the protests, were brutally murdered by the immigrants.
In another incident from the same area, a Muslim boy tried to rape a girl , he was caught by people from the village and thrashed. In the mean time, his fellow religion arrived and as punishment, they beat him again, which lead to his death. Now, to save themselves, they blamed the villager for the boy’s death and ransacked not only that village but also many adjacent villages. Local people suffered once again.
3 months ago, again in Gosaigaon , immigrants burnt down Adivasi homes after a minor quarrel in a bazar.
As a result, an undercurrent of tension always prevails because of the unjustified aggression of the immigrants. These immigrants are getting support of various organizations such as MULTA-(Muslim United Liberation Tigers of Assam), AMSU – (All Minority Student’s Union), a new fraction (ABMSU) has been created to cater to the immigrants in Bodoland region (All Bodoland Minority Student’s Union). These organizations are also getting government funds to run their activities.
A few days ago, immigrants encroached upon forest land in Fakiragram and put up a signboard calling it an Idgah. The locals miffed at the illegal possession of forest land and asked them to give it up. The immigrants backed by the ABMSU, started large scale agitations against the locals.  Meanwhile, there has also been dissent among the members of the ABMSU and the AMSU.
On 19th July,  Mohibul Islam president of the ABMSU with his colleague Abdul Siddiq Sheikh were shot at by two unidentified gunmen riding a bike. The incident took place in a village called Magurmari , located 3 Kms from Kokrajhar town. Amazingly, both Islam and Sheikh were shot under the kneecap only. This incident indicates that there was confrontation among the two student’s unions. It is also to be noted that Mohibul Islam has many impending cases against him, which includes charges of rape and smuggling.
As expected the immigrants found another opportunity to blame Locals for their own problems, and this time the Bodos earned their ire. On the evening of 20th July, a mob of immigrants murdered four persons from the Bodo community. They were butchered beyond recognition and that was the trigger for what has now turned into a dangerous riot.
Further, an old Brahma Mandir , a very revered place of worship for the Bodos was burnt down in Onthaibari , Gosaigaon. The immigrants have been exceedingly vicious throughout the entire episode. They even tried to snatch guns from the police and an OC was hurt during an altercation with a mob. 400 immigrants had gathered with arms to charge towards Kokrajhar, despite a curfew being imposed. The police took charge of the situation and a major disaster was averted.
The violence has spread to Dhubri as well, where immigrants burnt down a boys hostel. Immigrant’s aggression has taken a complete anti-local turn and people from all communities are suffering because of them. People belonging to other religions haven’t been spared either. A mob even attacked the Rajdhani express train on 24th July. A lot of trains have been cancelled and thousands of passengers have been left stranded in various stations.
The violence has spread to over 400 villages in the BTAD region. Houses have been burnt down and abandoned houses looted. As of now, 32 people are dead and over 2 lakhs people have been rendered homeless. To make matters worse, the violence has spread to other parts of Assam now.
People have to live in Refugee camps in their own country because of hostiles from a foreign land. The conditions in the Refugee camps are extremely poor. Food supply is scarce, there are no medicines available and if that was not enough, the security in the camps is highly lacking. The centre has deployed 29 companies of Para-Military forces to take control of the situation, which is turning extremely hapless by the day.
It is high time that the local people in the region , irrespective of their community , come together and make sure that these illegal immigrants and hostile aliens are put to their original place, so that such incidents don’t occur again
 A true story of Army Officer Victimized by Corrupt Policemen--that too In Delhi -National Capital!!You May Be Next!!!Be prepared
Dear All,

If you ever get into an accident NEVER DIAL THE POLICE!!or be prepared for THIS!!

Yesterday, my wife met with an accident outside Taj Palace Hotel on SP Marg
at about 2 pm. She was trying to save a motorbike who suddenly took a wrong
U turn where barricades have been put up on the road leading to Army Battle
Honours Mess. She saved the mobike but as she suddenly halted, a Tata 407 hit her car from behind. The financial damage is another story!

I was in office in Greater Noida when she called. She said the mobike chap
was trying to run away and if that had happened she would have no evidence.
So after two three desperate calls to me from her, much against my previous
experience and wisdom, I decided to call the police and dialed 100.

The cops reached around the same time as I did in about 45 mins. I had also
called an old friend Col Manjit Singh Niranjan, and he fetched up from
Gurgaon almost at the same time. We started explaining to the PCR what had
happened and found to our surprise that the PCR had whisked away the mobike
driver and his wife to RML Hospital. We learnt later that the police took
the opportunity at the hospital to tutor him to say that he was driving
along SP Marg in the same direction as my wife towards Dhaula Kuan (and not
taken a wrong U turn as actually happened), and that she hit him from

At the site, the Inspector and ASI piled onto my wife and tried to tell her
it was her fault. The Tata 407 chap kept saying it was the motorbike chaps
fault, but they kept ignoring him. Then they said let's go to the Police
Station and took my wife's documents. As we moved in our cars, we came
across the police behind SP Marg flats. They had stopped the Tata 407
driver and were talking with him. This was the point when I realized
something was brewing. We learnt later that they were threatening him again
to say that it was my wife's fault.

We were asked to proceed to Chankyapuri Police Stn and waited for around
three hours. Meanwhile, my wife had the good sense to take the mobike
driver's No and I called him. He turned out to be a jawan from 284 Med Regt
and when I identified myself, he said " Sahab, main police ke lafde meing
nahin padna chahta. Maine galti ki hai, lekin yeh PCR wale mujhe galat
statement dene ke liye bahka rahe hain. Kahte hain tujhe bhi gadi wale se
paise dila denge, tu bas unke khilaf statement de de, baki ham sambhal

I quickly realized the racket. The Police had understood that the car owner
was the right target to extract money from, seeing my wife's financial
status. They were accordingly working on a plan to stage manage the

I went out of the Police Station and called the OR. I told him I do not
want to press any further charges and that we would sign a razinama. He
agreed and after another hour arrived at the PS.

The Police took us to a room and started saying that " Yeh to mamla
kachehri mein jayega. Halaat kuch clear nahin lag rahe. Madam kuch kah rahi
hain aur mobike driver kuch aur" And turning to the OR said - "haan bhai
bol". Before he could say anything I said we have reached an understanding
and neither party wants to press any charges. Hearing this the Insp was
taken aback! His entire well planned strategy had gone down the drain. He
asked the mobike driver that he was sure and not under any duress, still
hoping that he could make his buck, but the OR was determined. So he made a
long face and got us to sign the razinama.

Now he turned onto the Tata 407 chap and said "iska chalan karo, yehi baar
baar bol raha tha motorcycle wale ki galti hai." On this I said we are not
withdrawing our statement, we still say it is the mobike person's fault,
but we don't want to press any charges. The Tata 407 driver is speaking the
truth and you can't penalize him for that." The Insp said you people leave,
we will let him also go. but I stood my ground and waited till they handed
over his papers to him. I had to see that justice is done for a man who
speaks the truth! So we all walked out of the PS out of the clutches of the
Delhi Police at 6,30 pm - after 4 hours of harassment.

My wife is suffering from shock - not so much from the accident as the
Delhi Police's deviousness ! She says she had only heard stories but having
experienced it first hand, she has lost complete faith in the Delhi Police!

Thank God the other party was a fauji, otherwise we were done for. He
offered to pay me for the damage but I told him I'm not going to take money
from a fauji bhai.

Moral of the Story - Never Dial 100. If an accident happens, resolve it
amongst yourselves amicably. The Police does not intervene (unless there
has been a loss of life) till you call them (even if they're at the scene).

I hope none of you ever face this situation. Be prepared for this game plan of our corrupt devious cops & stump them in advance!!!

The Subverted Indo-Bangladesh Border :

Operation Zero Line Investigates the gateway of terror in the East – the 4,095 km (2,979 km land border and 1,116 km riverine border) long India-Bangladesh border, half of which is along West Bengal. Assam, Meghalaya and Tripura are the other states which encircle Bangladesh. The India-Bangladesh border is porous. It runs through rivers, ponds, agricultural fields, villages and even houses where the entrance is in India and the backdoor in Bangladesh. It is perhaps the most complex land border anywhere in the world.
That is why for nearly three decades this long stretch of the border was the hub for illegal migration, human trafficking, smuggling of narcotics, guns and ammunition and essential supplies.
The ease with which smugglers can bring in arms and ammunition and terror infiltrators to cross over into India is, perhaps, not adequately understood in the corridors of power in New Delhi.
All of the above continues unabated. But a new dimension has been added to the existing security threats. And that is infiltration by terrorists. The Border Security Force has identified 46 places along this border that is prone to infiltration. Fencing of this long border has already begun at several points along the border. Some sections have already been completed. Millions of Bangladeshis have entered India through this porous border and acquired Indian citizenship. Official figures stand at 1.2 million. But the latest Census figures of 2001 show that the demography of the six border districts of West Bengal have dramatically changed because of illegal migration.
To show how porous the border is and how easy it is for terrorists to infiltrate, I travelled along the South Bengal frontier from South Dinajpur till the Sundarbans. I crossed from India into Bangladesh at the Indian border town of Hilli to its namesake in Bangladesh and came back in via the same route. Here we also caught on camera stunning visuals of smuggling and Bangladeshis waiting to cross over.
Further down in Malda at the dead of the night I experienced first hand how despite the 24 hours vigil by the Border Security Force (BSF), it is possible for terrorists to cross over. I visited border villages in Malda and Murshidabad sectors which are right on the Zero Line and found out how easy it is for Bangladeshi illegal migrants, smugglers and terrorists to enter Indian Territory.
On paper, a long zigzag border separates India and Bangladesh. On the ground, little does. If the frontier along Malda is ideal for infiltrators to step across the zero line, at the border town of Hilli, a wall meant to divide two countries is now a channel for smuggling. There are border villages hugging the zero line where all anyone has to do to enter India is just walk across. The porous Indo-Bangladesh border presents a clear and present danger to India’s national security.

Smugglers on the Wall

At the border town of Hilli in South Dinajpur crossing the border simply means stretching a leg from a sturdy branch of tree to a wall. This is how easy it is to cross the border. Everyday, from the first daylight till sun down, a frenetic smuggling run takes place on a patch of a wall on the India-Bangladesh border. Nobody knows who built this wall in West Bengal’s border town of Hilli. The local administration says it was built during the pre-partition days. After all, Hilli was once a town with a railway line running right through its middle.
Further that night along with the BSF I planned a series of simulation exercises to find out for myself how infiltration happens along the Indo-Bangladesh border. The reality on the ground is astounding.
In 1947 the areas west of the railway line became Indian Territory and the areas on the East retained the name of the town but became part of another country. But far from dividing two countries it’s a wall that unites smugglers, illegal infiltrators and in recent times terrorists.
On the Indian side of the wall the houses are just an arm’s length away. On the Bangladeshi side are the Hilli railway station and the railway line, which is the lifeline of smuggling and illegal activities and is used by the illegal infiltrators, terror agents and terrorists for their movement.
I walked from the main square of the Hilli square in the Indian part of the town down the road, turned left into a packed residential locality, walked down the twisting and turning alleyways and reached the border wall standing on the zero line. On one side of the wall separated by a narrow lane are houses on the Indian side overlooking the railway line and across the wall, in the Bangladeshi side, I saw hordes of boys waiting to carry away smuggled goods.
On the wall scores of teenage boys waited for their Indian counterparts to hand over sacks of rice, cooking oil, medicinal drugs, phensydyl cough syrup bottles and almost everything that has a demand in Bangladesh. Since the wall technically is on Bangladeshi territory it’s virtually impossible to stop smuggling activities because it is considered to be a legitimate means of livelihood for a large proportion of the population on both sides of the border.
A BSF Post on the Indo-Bangladesh border
At one point the border wall curves left towards Bangladesh along a narrow alley-way and just at the turn is a small, sunken border pillar, the only marker of sovereignty in this small patch of a fuzzy borderland. Along with an Indian local I nonchalantly turned the corner and within seconds, just two steps and I had walked into Bangladeshi territory. For a while nobody noticed me and then I started attracting attention because an outsider is easy to spot in the milieu. But suspicious gazes gave way to a sudden flurry of activity. My local companion informed me that this was a sign of a train about to pull into the Hilli Station on the Bangladeshi side of the wall.
Every train that stops at Hilli station carries away smuggled Indian goods and also brings potential infiltrators and illegal migrants. My presence initially inhibited the smugglers on the wall. But they continued to stand fearlessly on the wall waiting to receive packages and sacks from their Indian agents. Soon noticing the Bangladeshi boys frozen on the wall and watching my movements, a man walked out of a house from the Indian side. “This is a daily occurrence. It goes down at night.” I realized that he might be involved in smuggling activities and was indirectly suggesting that I should go away so that the boys on the wall could go back to business-as-usual.
Almost everyone in Hilli is involved in smuggling. Women couriers wrap small packages around their saris. Their destination: houses within touching distance of the border wall. These houses are crammed around narrow lanes and close to the border wall. For these Bangladeshi boys on the border wall, the last point between India and Bangladesh, it’s simply a hop, skip and jump into Bangladesh. They carry sacks of phensydyl, drugs, rice in broad daylight, in clear knowledge of everyone in this town. “I am going to take rice from here. I carry around 200 kg in installments, a sack-load of 50 kg in each trip. If the Bangladeshi Rifles catch us they just verbally abuse and let us go and the process goes on,” said a smuggler on the wall.
Every train that stops at Hilli station carries away smuggled Indian goods and also brings potential infiltrators and illegal migrants.
A video shot by an intelligence agency and in the author’s possession shows groups of Bangladeshi smugglers on one side of the railway track waiting to dodge the Bangladeshi Rifles border guard. But what’s more worrying in the video are images of Bangladeshi infiltrators waiting to cross over into India. And guess what’s even more worrying? These visuals show Bangladesh Rifles soldiers not making any attempt to stop smuggling or infiltration.
Smuggling is the main economic activity along the India-Bangladesh border. The ease with which smugglers can bring in arms and ammunition and terror infiltrators to cross over into India is, perhaps, not adequately understood in the corridors of power in New Delhi. On the Zero Line, right on the International Border, Bangladeshis and Indians live in close proximity; a situation that virtually makes the border and all security arrangements to make it inviolate absolutely meaningless. This is easily exploited by terror infiltrators and anti-national operatives and insurgents based in Bangladesh.
Hilli is only one of several vulnerable spots along the 4095-kilometre Indo-Bangladesh border. Through Israeli manufactured thermal imaging devices I witnessed Bangladeshi infiltrators trying to sneak into India in the dead of night. Staking out border locations in the Malda sector along with highly motivated BSF troops I was experienced first hand and understood the reasons why terrorists from Al-Qaeda backed outfits like the Lashkar-e-Tayebba, Jaish-e-Mohammad and Harkat-ul-Jehadi-Islam prefer to enter India from Bangladesh
माओवाद्याशी वैचारिक लढाई ब्रिगेडियर हेमन्त महाजन-चिनचे भारताशी छुपे युध- (EXTRCT OF CHAPTER 21 )दर वर्षीप्रमाणे २८ जुलैपासून माओवादी संघटनाशहीद सप्ताह साजरा करणार आहेत. दहशतवादी संघटना असल्यामुळे जाळपोळ, बॉम्बहल्ले निष्पाप लोकांच्या हत्या करूनच माओवादी हा सप्ताहसाजरा करतात. २१ जुलै रोजी, गडचिरोली जिल्हय़ातील किशोर आत्राम या २०-२२ वर्षाच्या युवकाची कुऱ्हाडीने हत्या करून यासप्ताहाच्या तयारीला माओवाद्यांनी सुरुवात केली आहे. आणखी किती निष्पाप आदिवासींचा खून करून माओवादी याशहीद सप्ताहाची सांगता करणार आहेत, हे तेच जाणोत. माओवादी हे दहशतवादी आहेत, परंतु त्यांची प्रत्येक हिंस्र कृती अत्यंत विचारपूर्वक केलेली असते.वैचारिक बांधिलकी आणि वैचारिक विश्लेषण या दोन्ही बाबतीत, सरकारी यंत्रणेपेक्षा माओवादी सरस आहेत. प्रखर विचार आणि त्या विचारांवर प्रगाढ श्रद्धा यातून जे मानसिक बळ निर्माण होते, त्यावरच काही विचारवन्त उभे आहे. पगारदार, पोटभरू मंत्रालयीन बाबूंच्या आकलनापलीकडची ही बाब आहे. माओवादाचा वैचारिक पराभव पण करावा लागेल. विचारांचा सामना विचाराने, प्रचाराचा प्रचारानेच सामना करावा लागेल. निष्ठेला निष्ठेने आणि त्यागाला त्यागानेच उत्तर द्यावे लागेल. सीपीआय (माओवादी) या संघटनेच्या पॉलिट ब्युरो आणि सेंट्रल कमिटीचे सदस्य शिक्षित-उच्चशिक्षित आहेत. परिस्थितीचे अत्यंत तर्कशुद्ध विश्लेषण करून नंतर विचारपूर्वक निर्णय घेण्याची त्यांची पद्धत फक्त माओवादाचे जाणकारच समजू शकतात. सर्वसामान्य पोलिस आणि गृहमंत्रालयातील अधिकाऱ्यांच्या बौद्धिक क्षमतेच्या पलीकडची ही बाब आहे. म्हणूनच देशाचे केंद्र सरकार अनेक राज्य सरकारांची पोलिस यंत्रणा (आंध्र प्रदेश वगळून) माओवाद्यांपुढे लाचार आणि हतबल झालेली दिसते.३०० च्या वर लोकप्रतिनिधींचे दहशतीमुळे राजीनामे आदिवासी अडकित्त्यात सुपारी सापडल्यासारखे झाले आहेत. आदिवासींनी सरकारची मदत केली तर नक्षलवादी त्यांना ठार करतात आणि आदिवासींनी नक्षलवाद्यांना मदत केली तर पोलीस त्यांचा अमानुष छळ करून तोतया नक्षलवादी असल्याच्या संशयावरून ठार मारतात. आदिवासीबहुल भाग असलेल्या पूर्व विदर्भातील गडचिरोली, गोंदिया, चंद्रपूर या जिल्ह्यांत नक्षलवाद्यांच्या दहशतीमुळे लोकप्रतिनिधींनी आपल्या पदाचा राजीनामा दिल्यामुळे या भागात लोकशाही धोक्यात आली आहे. सरकारने नक्षलवाद्यांचा त्वरित नायनाट केल्यास कोणतीच व्यक्ती सामाजिक कार्यात उतरणार नाही. जिल्हा परिषद सदस्य, सरपंचासह तब्बल ३०० च्या वर लोकप्रतिनिधींनी नक्षलवाद्यांच्या दहशतीमुळे राजीनामे दिले आहेत. नक्षलवाद्यांना लोकशाही मान्य नसल्यामुळे छत्तीसगडच्या बस्तर भागात समांतर सरकार तयार केले आहे. नक्षलवाद्यांच्या दहशतीमुळे गडचिरोली जिल्ह्यात विभागाची कामे खोळंबली आहेत. सरकारमधील नेत्यांमध्ये इच्छाशक्ती नसल्यामुळे नक्षलवाद्यांचे फावले आहे.. माओवादी चळवळीने काही गोष्टी निश्चितच साध्य केलेल्या आहेत. माओवादी काही प्रमाणात अति-दरिद्री जनतेच्या समस्यांना वाचा फ़ोडण्यात यशस्वी झाले आहेत. लोकचळवळींना बाजूला सारून, अलीकडच्या काळात हिंसक लष्करी कारवाईवर दिलेला भर यामुळे माओवादी चळवळीचा ऱ्हासच झाला आहे सशस्त्र संघर्ष हा तर माओवादी कम्युनिस्ट विचारांचा गाभा आहे. जनयुद्ध आणि शत्रुचा समूळ नाश करणे यावर माओवाद्यांची प्रगाढ श्रद्धा आहे. त्यांच्या सशस्त्र संघर्षाची चर्चा फक्त सैद्धांतिक मुद्यांवर करून चालणार नाही, तर प्रत्यक्ष अनुभवांच्या प्रकाशातही त्याचा विचार करावा लागेल. मागील पाच वर्षात माओवादी हिंसाचाराने अंदाजे दहा हजार व्यक्तींचा मृत्यू झालेला आहे आणि पुढील पाच वर्षात आणखी किती हजार लोकांना आपले प्राण गमवावे लागतील, हे सांगणे कठीण आहे.सशस्त्र संघर्ष, हिंसाचार, रक्तपात यावर विश्वास असलेल्या माओवाद्यांनी एका बाबीचा जरा विचार करावा, आजपर्यंत त्यांनी या सर्वसामान्य आदिवासींनाच अत्यंत क्रूरपणे तुकडे करून ठार मारले आहे, असे दिसून येते. माओवादी आणि त्यांची प्रत्यक्ष कृती यातील हा विरोधाभाससर्वसामान्य जनतेच्याही लक्षात आलेला आहे.सामाजिक, मनोवैज्ञानिक स्तरावर विविधांगी उपाययोजनानक्षलवादाचा बीमोड करण्यासाठी कोणताही रामबाण उपाय लगेच उपलब्ध नाही. नक्षलग्रस्त भागामध्ये सामाजिक, आर्थिक, राजकीय, मनोवैज्ञानिक तसेच सुरक्षाविषयक स्तरावर विविधांगी उपाययोजना करूनच नक्षलवादाच्या समस्येचा मुकाबला करावा लागेल. कार्यकारी स्तरावर आक्रमक तसेच परिणामकारक पावले उचलली जाणे आवश्यक आहे.राजकीय उपायसामाजिक- आर्थिक उपाय योजण्याबरोबरच नक्षलवाद्यांना मुख्य राजकीय प्रवाहामध्ये आणण्यासाठी उपाय योजले जाणे आवश्यक बनले आहे.मुख्य राजकीय प्रवाहात येण्यासाठी नक्षलवादी गटांना प्रोत्साहन देण्यात यावे, यासाठी स्वयंसेवी संस्थांच्या माध्यमातून प्रयत्न केले जायला हवेत.केंद्र व राज्य स्तरावरील कारभारामध्ये आमूलाग्र सुधारणा घडविण्याची आवश्यकता आहे. गाव, ब्लॉक, जिल्हा, प्रादेशिक पातळीवरील कारभारामध्ये स्थानिकांच्या खऱ्या गरजा ओळखून राज्यकारभार केला गेला पाहिजे. न्याययंत्रणा, बँका, वनखाते, महसूल इत्यादी केंद्रीय स्तरावरील सेवा तसेच पोलीस ठाणी, कृषिसंस्था, जिल्हा प्रशासन यासारख्या राज्यस्तरावरील संस्थांचा कारभार अत्यंत कार्यक्षमतेने हाकला जायला हवा.मनोवैज्ञानिक उपायनक्षलवाद्यांना जनतेने थारा देऊ नये तसेच नक्षलवाद्यांचा पराभव व्हावा यासाठी काही मनोवैज्ञानिक स्तरावर काही उपाय योजणे आवश्यक आहे.) माओवादी विचारसरणी कालबाह्य़ झाली असून अगदी चीननेही ती विचारसरणी त्याजली आहे. हे विचारसरणीचे फोलपण सामान्य जनतेपर्यंत पोहोचवायला हवे. विकासामध्ये दहशतवाद्यांच्या कारवाया मोठय़ा प्रमाणावर अडथळा निर्माण करतात ते निदर्शनास आणून देणे.) नक्षलवाद्यांचे नेते हे बऱ्यापैकी ऐशोआरामात राहतात. मात्र सर्वसामान्य नक्षलवाद्यांची फरफट होते. ती विसंगती ठळकपणे समोर आणावी. नक्षलवाद्यांकडून घडणाऱ्या गुन्हेगारी कृत्यांचा पर्दाफाश केला जावा.मनोवैज्ञानिक स्तरावर योजल्या जाणाऱ्या उपायांचे स्वरूप असे असावे की ते सर्वसामान्यांना पटकन कळले पाहिजे. ती उपाययोजना फसली असे होऊ नये.नक्षलवादाचा बीमोड करताना फायदेशीर बाबींकडे पण जरा वेगळ्या दृष्टीने पाहणे आवश्यक आहे. नक्षलवाद्यांवर कठोर कारवाई करीत असतानाच दुसऱ्या बाजूला नक्षलवाद्यांना शरणागतीसाठी आवाहन करण्याचे धोरण तितक्याच प्रभावीपणे राबविले गेले पाहिजे. नक्षलवादी राज्य व राष्ट्रीय पातळीवरील प्रसारमाध्यमांचा फार चाणाक्षपणे उपयोग करून घेतात. नक्षलवाद्यांवर कडी करून राज्य व केंद्र सरकारने प्रसारमाध्यमांचा प्रभावी वापर केला पाहिजे व नक्षलवाद्यांच्या विचारांमधील फोलपणा साऱ्या जगासमोर उघड केला पाहिजे.सुरक्षाविषयक उपायसुरक्षाविषयक उपायांकडे तातडीने लक्ष देणे आवश्यक आहे. नक्षलवाद्यांचा बीमोड करण्यासाठी केंद्रीय गृहमंत्रालयाच्या मार्गदर्शनाखाली संयुक्तरीत्या कारवाई करण्यात यावी. अतिमहत्त्वाच्या व्यक्तीच्या सुरक्षेसाठी तैनात केलेले पोलीस व एनएसजीच्या जवानांच्या संख्येत त्वरित कपात करण्यात यावी. आपल्या सुरक्षा व्यवस्थेत कपात करू न इच्छिणाऱ्या राजकारणी व नोकरशहांवर आता जनतेनेच बहिष्कार घालणे आवश्यक आहे.सीआरपीएफ किंवा सीआयएसएफच्या महासंचालकांच्या नेतृत्वाखाली एक संयुक्त मुख्यालयाची स्थापना रायपूर येथे व्हायला हवी. त्यामुळे नक्षलग्रस्त राज्यांमध्ये नक्षलवाद्यांविरोधात सुरू असलेल्या कारवाईत आणखी सुसूत्रता येण्यास मदत होईल.नक्षलवादाचे समर्थन करणे कोणत्याही परिस्थितीत शक्य नाही, परंतु नक्षलवादी संपविण्याच्या नावाखाली पोलिसांची गडचिरोली जिल्ह्यात दादागिरी करु नये. पोलीस नक्षलवाद्यांच्या दहशतीमुळे गरीब आदिवासींचे हाल होत आहेत. आदिवासी अडकित्त्यात सुपारी सापडल्यासारखे झाले आहे. आदिवासींनी सरकारची मदत केली तर नक्षलवादी त्यांना ठार करतात आणि आदिवासींनी नक्षलवाद्यांना मदत केली तर पोलीस त्यांचा छळ करतात. .नक्षलवाद्यांचा बीमोड करण्यासाठी केंद्रीय गृहमंत्रालयाच्या मार्गदर्शनाखाली संयुक्तरीत्या कारवाई करण्यात यावी,www.
नचिकेत प्रकाशन नागपुर.टेलि फ़ोन-०७१२-२२८५४७३,९२२५२१०१३०E



नक्षलवादाचे आव्हान


Saturday, 28 July 2012




स्थानिक विरुद्ध घुसखोर यांच्यातील वादाने आसाममध्ये हिंसक रूप धारण केले आहे. राजकीय इच्छाशक्तीचा अभाव आणि व्यापक कारवाई करण्याबाबतची उदासीनता  यांमुळे चिघळलेल्या या प्रश्नाची उकल करणारा हा लेख..
गुवाहाटीसारख्या राजधानीत एका युवतीवर जमावाने केलेल्या अत्याचाराच्या घटनेमुळे हादरलेला आसाम सावरत असताना आता बोडो भूमीत िहसाचाराचे लोण पसरले आहे. आताचा वाद  ‘स्थानिक विरुद्ध परके’ असा आहे.

त्यातच या वादाला जमिनीच्या मालकीची पाश्र्वभूमी आहे. धुबरी जिल्हय़ातून गेली अनेक वष्रे अल्पसंख्याक समाजातील (आता ते बहुसंख्याक झाले आहेत ) लोक कोक्राझार जिल्हय़ात येत आहेत. त्याचा स्थानिकांना राग आहे आणि त्यातून संघर्षांची ठिणगी पडली. मुळात आसाम हे काही प्रगत राज्य नाही. िहसाचाराचा हा आगडोंब उसळल्यामुळे राज्य सरकारचा ढिसाळपणा उघड झाला आहे.
आपल्याला संधी मिळावी, अशी स्थानिकांची अपेक्षा आणि त्यात बाहेरच्यांची घुसखोरी; अशी स्थिती निर्माण झाल्याने तिचे पर्यवसान िहसाचारात होते. स्थानिकांच्या वेदना जाणून घेऊन त्यावर मार्ग काढणे आवश्यक आहे. केवळ चच्रेच्या आश्वासनातून काही साध्य होणार नाही. बांगलादेशी घुसखोरांना परत पाठवूनच या समस्येवर समाधानकारक तोडगा काढणे हाच शांततेचा खरा मार्ग ठरेल.

Friday, 27 July 2012



Wednesday, 25 July 2012

Tuesday, 24 July 2012

भुकेचा अणुबॉम्ब
कॉंग्रेजी राज्यकर्त्यांचा नादानपणा!
देशात दुष्काळग्रस्त परिस्थिती निर्माण होत असल्याची धोक्याची घंटा पंतप्रधान मनमोहन सिंग यांनी वाजवली आहे. दुष्काळ असला तरी परिस्थितीशी दोन हात करण्यात सरकार सज्ज असल्याचेही त्यांनी म्हटले आहे. पंतप्रधान मनमोहन सिंग यांच्या बोलण्याकडे देश आता गांभीर्याने पाहात नाही. केंद्रात ज्या प्रकारचा पोरखेळ चालला आहे तो पाहता सरकारातच अकलेचा व गांभीर्याचा दुष्काळ पडला आहे असे म्हणणे भाग आहे. कृत्रिम पाऊस पाडता येईल, अन्नधान्य आयात करता येईल, पण अकलेचा पाऊस कसा पाडणार? मनमोहन म्हणतात, दुष्काळाशी दोन हात करण्यास सरकार सज्ज आहे! या सज्जतेचा वेळोवेळी कसा फज्जा उडतो हे देशाने पाहिले आहे. मुळात केंद्रातले सरकार हे असून नसल्यासारखे झाले आहे. दुष्काळ निवारणाची, अन्नधान्य उत्पादन व पुरवठ्याची जबाबदारी ज्यांच्यावर आहे ते अन्न व कृषिमंत्री राजीनामा देऊन घरी बसले आहेत. कॉंग्रेसशी भांडण झाल्यामुळे त्यांनी मंत्रिमंडळाच्या कामकाजावर बहिष्कार टाकला. सध्या या देशाला अन्न व कृषिमंत्री नाही. दुष्काळ निवारणाची यंत्रणा काम करीत नाही. दिल्लीतील राजे व सरदार लोक ‘उत्सवा’त मग्न आहेत. प्रतिभाताई पाटील यांचा सूर्य मावळला म्हणून जेवणावळी झडल्या व प्रणव मुखर्जी यांचा सूर्य उगवला म्हणून मेजवान्या झडत आहेत. या देशाची किमान ६० टक्के जनता गरिबी रेषेखाली जगत आहे. हजारो माणसांचे भूकबळी पडत आहेत. कुपोषणाने मुले तडफडून मरत आहेत. या परिस्थितीशी ज्यांना इतक्या वर्षांत दोन हात करणे जमले नाही ते पोपटराव दुष्काळाशी दोन हात करण्याच्या गोष्टी करीत आहेत, हे ढोंग आहे. मनमोहन सिंग म्हणतात देशात
पाऊस नाही म्हणून महागाई भडकत आहे. मग पेट्रोलच्या दरवाढीचा जो पुन्हा भडका उडविण्यात आला आहे तोदेखील पाऊस कमी झाल्यामुळेच असे जनतेने समजायचे का? म्हणजे पाऊस कमी झाला म्हणून पेट्रोलच्या विहिरी आटल्या आणि उत्पादन घटले. त्यामुळे पेट्रोलचे दर एका लिटरमागे ७० पैशांनी वाढविणे सरकारला भाग पडले असे मनमोहन सरकारला सांगायचे आहे का? अकलेचाच दुष्काळ असल्याने ही मंडळी पेट्रोल-डिझेल दरवाढीबाबत असे अजब तर्कटही मांडू शकतात. दुष्काळ, पावसाची कमी, अन्नधान्य उत्पादन आणि महागाई यांचा परस्पर संबंध नाही असे कुणीच म्हणणार नाही. मात्र आपल्या देशात गेल्या काही वर्षांपासून महागाईचा जो नुसता आगडोंब उसळला आहे तो केवळ विद्यमान सरकारच्या नाकर्तेपणामुळेच. गेल्या वर्षी देशात अन्नधान्याचे विक्रमी म्हणजे २५२.५६ दशलक्ष टन उत्पादन झाले होते, पण म्हणून देशात विक्रमी स्वस्ताई झाली असे घडले नव्हते. महागाईचे पाप केंद्रातील सत्ताधार्‍यांचेच आहे. त्यासाठी दुष्काळाला जबाबदार धरण्याचा प्रकार म्हणजे दुसर्‍यावर खापर फोडण्यासारखे आहे. मनमोहन सिंग यांची सद्दी संपली आहे. त्यांचे मंत्रिमंडळ म्हणजे देशाला भार बनले आहे. दुष्काळाशी सामना करण्याची क्षमता या सरकारमध्ये खरंच आहे काय? नॅशनल रिमोट सेन्सिंग सेंटरने देशातील दुष्काळी स्थितीबाबत केंद्र सरकारला इशारा दिला आहे. उत्तर प्रदेश, बिहार, झारखंड, मध्य प्रदेश, हरयाणा आणि राजस्थान या सहा राज्यांत दुष्काळग्रस्त स्थिती असल्याचे म्हटले आहे. यातूनही महाराष्ट्राला का वगळले? दुष्काळाच्या झळा महाराष्ट्रालाही बसत आहेत. मग महाराष्ट्र कोठे अदृश्य झाला? गेल्या वर्षीच्या तुलनेत २२ टक्के पाऊस कमी झाला आहे. त्यामुळे देशातील नद्या व तलाव कोरडे पडल्याने महागाई वाढल्याचे मनमोहन सिंग यांनी सांगितले, हा मोठा विनोद आहे. मग इतकी वर्षे नद्या-नाले तुडुंब भरले होते
तेव्हा कुठे स्वस्ताईचा महापूर आला होता? मनमोहन सिंग यांना विश्रांतीची व उपचाराची गरज असून त्यांनी आता उगाच ताणून धरू नये. दुष्काळावर उपाययोजना करण्यासाठी राष्ट्रीय आपत्कालीन निधी ४५२४ कोटी रुपयांचा असल्याचे मनमोहन सिंग सांगतात. यातले महाराष्ट्राच्या वाट्याला किती व कधी येणार हे आधी सांगा. महाराष्ट्रातील दुष्काळ भयंकर व भीषण आहे. पिण्याच्या पाण्याची व चार्‍याची टंचाई तर आहेच; पण लोकांनी घरेदारे, गुरे सोडून स्थलांतर केले. महाराष्ट्रातला दुष्काळ ही राष्ट्रीय आपत्ती असून मनमोहन सिंग यांच्या खिजगणतीतही महाराष्ट्र नाही. लोक भूक, पाणी, चारा यासाठी आक्रोश करीत असताना त्यांचा टाहो दिल्लीच्या कानाचे पडदे फाडीत नसेल तर मराठी जनतेला दिल्लीविरुद्ध बंड करावे लागेल. महाराष्ट्राच्या मुर्दाड कॉंग्रेजी सरकारकडून चार आण्याची अपेक्षा नसल्यानेच आम्ही दुष्काळप्रश्‍नी दिल्लीश्‍वरांचे दरवाजे ठोठावीत आहोत. महाराष्ट्राची प्रजा तळमळत असताना मुख्यमंत्री व त्यांचे माणिकराव खुर्च्या सांभाळायच्या कसरती प्रयोगात रमले आहेत. आम्ही म्हणतो, मराठी जनता जगली तर महाराष्ट्र राहील. महाराष्ट्र राहिला तर खुर्च्या राहतील. कर्णास जन्मत:च कवचकुंडले लाभली होती तशा महाराष्ट्राच्या राज्यकर्त्यांच्या पार्श्‍वभागास जन्मताच खुर्च्या चिकटून आल्या नव्हत्या. लोक भडकले आहेत. खुर्च्या उलथवून तुमच्या पाठीवर रट्टे मारल्याशिवाय राहणार नाहीत. पोटातील भुकेचा आगडोंब हा अणुबॉम्बपेक्षा भयंकर असतो. महाराष्ट्रात व देशात भुकेचा अणुबॉम्ब फुटायला वेळ लागणार नाही. आम्ही काय सांगतोय हे ‘कॉंग्रेजी’ राज्यकर्त्यांच्या लक्षात येतेय ना?

Why and how Greece collapsed  ?
Very similar situation in our country .

Bureaucracy: Greece's bureaucracy is famous in the whole of Europe! To open a cafe or pub there are 25 processes to go through!! This is a country of many unnecessary rules and regulations.

Does this sound familiar?

Bloated civil service: There are 1.05 milliion civil servants (excluding police and armed forces). The population of Greece is only 10 million!! More than 10% are govt servants!! Salary increases every year and benefit for civil servants in Greece is one of the best in Europe!! More and more money is needed to upkeep these unproductive bloated civil servants. The retirement age is 62 yrs old.
Does this also sound familiar?

Corruption: Greece is the most corrupted nation in the Eurozone. Citizens pay "under table" money to:

# admit into a public hospital
# pass a driving licence
# to enter public service
# renovate your business premises or your home
# avoid income tax
Hey, are we sure we’re talking about Greece here?

Every govt project is awarded to political cronies and at hugely inflated prices! Transparency International compared the prices of the construction costs of stadiums built for the Athens Olympics recently with similar structures in China — 500% more expensive than the Chinese; compared to Los Angeles and Sydney — 50 % more expensive!!! All these with tax payers money! and borrowings!!!
This sounds like very close to home..

Tax evasion: Officially 80% of its citizens are supposed to pay tax but only 37% are doing so. Big businessmen and corporations have refined tax evasion to a fine art (or have the tax men taken some coffee money?)

Over here, it’s only the Nons who pay tax

No transparency in governance: The politicians and bureaucrats falsified economic data and painted a rosy and manageable picture while the economy was rotting away.
This is very similar to our politicians’ style here

Unabated borrowings: Meanwhile, the politicians and bureaucrats continue to issue govt bonds to keep afloat, series after series. They were trying to cover up the financial mess they have created creating one big hole to cover up the previous!!
Like bailing out the cronies..?

Lacking political will power to reform: To keep hold on to political power, politicians are prepared to lie, commit economic and political fraud. If reforms were taken some five years ago, the country need not go bankrupt and its citizens need not suffer so much. Political expediency and greed to political power over-rides everything and hence Greece is now a bankrupt country. Luckily, it is part of the European Union and its currency is EUROs, otherwise Greeks will have to eat grass to survive!!
Reform is no more a choice, it is our only hope..!!

Laid back attitude: Tourism is THE ONLY industry in Greece and over the years the Greeks have had an easy time. Many flocked to see the historical sites and enjoy summer vacation on the islands. But they forgot that not many tourists will returned after visiting the sites – there are so many other tourists attractions in the world, maybe more exotic and perhaps cheaper!! So once tourism wanes and coupled with higher costs of living – the Greeks could not and refused to adapt and transform – still partying and having a nice time – maybe the Greek Gods will bless them!!! Greece have no natural resources, no electronics industry, no R & D – no anything!! They were so laid back – cannot see what is coming and crashing down on them. Even now, the civil servants refused to take a pay cut – because they feel that the world owes them a living!!

Now does the above sound very familiar.........???
Without reform, that’s where we’re headed…

Monday, 23 July 2012







26 JULY 2012


माझ्या प्रिय,तरुण -तरुणींनो....या पुस्तकाचा समारोप करताना मी माझ्या देशातील तमाम तरुण-तरुणींना सांगू इच्छितो-आज आपला भारत तरुणांचा देश आहे. म्हणजे भारत तरुण आहे. तरुणाईत भारत बलशाली होण्याचे स्वप्न भारताचे माजी राष्ट्रपती डॉ..पी.जे. अब्दुल कलामांनी पाहिले. डॉ.कलांमाचे स्वप्न देशाचे होते.विविधांगांनी प्रयत्न केला तर भारत समृद्ध होईल हे मान्य, पण देशाच्या सीमा, सुरक्षा-संरक्षणाचे काय? देशाची बॉर्डर सुरक्षित तर देश सुरक्षित!मी या पुस्तकाद्वारे संपूर्ण भारतीयांचे विशेषत: तरुणाईचे लक्ष भारतीय सेना दलाकडे मग ती भूदल, वायुदल.नौदल,अर्ध सैनिक दले,पोलिस असो याकडे वेधू इच्छितो. या पुस्तकातील हा स्ट्रॉंग मेसेज वाचकांकडून, तुमच्याकडून हस्ते-परहस्ते, समाजातील तळागाळातील लोकांपर्यंत पोहोचावा .आपण सर्व मंगल, अतिपवित्र आणि वैभवशाली संस्कृती, शिल्पवैभव, ज्ञान-विज्ञान, अध्यात्मात अग्रज.शिवाय निसर्ग सौंदर्याने समृद्ध अशा भारतात जन्मलो हे आपले परमभाग्य! भारतावर आक्रमण खूप प्राचीन काळापासून होत होते, होत आहे. युद्धे झाली, यापुढेही होतील. देशासाठी जगणं, देशासाठी देह झिझवणं यात स्वार्थ आणि परमार्थ आहे. हे करत असताना वीरगती मिळाली तर त्यापेक्षा मोक्ष, मुक्ती-स्वर्ग आणखीन दुसरा कोणता असू शकतो?देश सुरक्षित तरच देव-धर्म सुरक्षित, राष्ट्रधर्म हाच सर्वश्रेष्ठ धर्म आहे. राष्ट्र टिकेल तर धर्म टिकेल आणि धर्म वाचला तरच संस्कृती संवर्धन होईल. राष्ट्रीय एकात्मता-ऐक्य टिकवणे, अबाधित राखणे हे केवळ शासन व सरकारचे काम नाही तर प्रत्येक भारतीयांचे ते परम कर्तव्य आहे. या कर्तव्याकडे पाठ का फिरवावयाची !सेनेतील जवान युद्धात, बॉर्डरवर ,देशाच्या आत अतिरेकी हल्ल्यात जिवाची पर्वा न करता त्वेषाने लढतात, देशासाठी शहीद होतात. लक्षात ठेवा जवानांचे बलिदान देशासाठी असते. आपल्या प्रत्येक स्वतंत्र श्वासामागे सैनिकांचा हात असतो. शहीद जवानांच्या विधवा (widow) पत्नी-मुलांसाठी सरकार मदत करतेच पण त्याचबरोबर सामाजिक संस्थानीसुद्धा हातभार लावावा. वीरगती प्राप्त झालेल्या तरुण विधवांना नोकरीत प्राधान्य द्यावे किंवा त्यांच्या लहानग्या चिमुरड्यांच्या शिक्षणाचा खर्च उचलावा. समाजसेवी संस्था-मंडळांनी याचा जरुर विचार करुन त्यांचे अश्रू पुसण्याचा, त्यांना आधार देण्याचा प्रयत्न व्हावा. फक्त कृतज्ञता काय कामाची ! त्याने जीवन जगता येत नाही.देशाने दिले. मी कशाला? देश म्हणजे तरी कोण? समाजच ना ! देशाने दिले समाजाने काय दिले? शहिदांच्या कुटुंबीयांना सर्वोतोपरी मदत करणे. समाजातील प्रत्येक घटकाचे आद्य कर्तव्य आहे. तरुण युवक-युवतींनी भारतीय सेना दलात भरती व्हावे, हवे ते क्षेत्र निवडावे. भारतमाता तुम्हांला खुणावते आहे. आपली जन्मदात्री आई संकटात असेल तर आईची आपण किती काळजी घेतो. भारतमाता ही आपली दुसरी आई आहे. तिच्यावर किती आत्याचार होतात.याचे तुम्हाला काहीच वाटत नाही? तिचे लचके तोडणाऱ्यांची कट-कारस्थाने हाणून पाडा. आपल्या पूर्वजांनी दिडशे वर्षे लढा दिला तेव्हा ती गुलामगिरीतून मुक्त झाली. युवकांनो उठा, सेनेत भर्ती व्हा! ""मॉं भारती तुम्हें बुला रही है।'' मरण तर कुणालाच चुकलेले नाही परंतु वाघासारखे जगावे आणि वाघासारखे मरावे यातच खरा पुरुषार्थ आहे. घर-संसारातील मृत्यू आणि सीमेवरील वीरगती हे समजून घ्यावे, यातील फरक ओळखला जावा.महाराश्ट्राततील अनेक गावे
, या गावात प्रत्येक कुटुंबातील एक तरी व्यक्ती आर्मित असते. "माझा मुलगा शहीद झाला म्हणजे माझा मुलगा देशासाठी गेला ही भावना तिथं आहे मग तुमच्या-आमच्या कुटुंबात का नाही? जयहिंद ! जय महाराष्ट्र !! आचरणात हवा.महाराष्ट्र हा भारताचा "खड्‌गहस्त झाला पाहिजे' हे स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर यांचे शब्द सत्यात तेव्हा उतरतील जेव्हा महाराष्ट्रातील तरुण-तरूणी सेनेतील नोकऱ्यांकडे वळतील. सेनेत अनेक नोकऱ्या व पदांच्या रिक्त जागा आहेत. सर्व प्रकारच्या नोकऱ्या भारतीय सेनेत उपलब्ध असतात. युवक युवतींनी सेनेतील नोकऱ्यांकडे वळावे. उच्च पदाधिकारी व्हावे. सेनेत बुद्धिमान तरुणांची गरज आहे. म्हणून तुम्ही गुणवत्ता वाढवा. शरीर सुदृढ बनवा. व्यसनासूराला जवळ फिरकू देऊ नका. निवृत्त सेवा देशासाठी समाजासाठी द्या. ती नाही देता आली तरी नाना-नानी बनून नात-नातूना शूर, वीर शौर्य-त्यागाच्या पराक्रमाच्या,वैज्ञानिक कथा सांगा असे वागलात तर म्हातारपण नको देऊ देवा ! अशी म्हणण्याची वेळ येणार नाही. मुलांच्या वयानुरुप जे चांगले देता येईल ते द्या. त्यांना मायेच्या पंखात घ्या. प्रेमाची ऊब द्या. मग पहा चमत्कार! मुलगा आणि सून तुमच्याकडे लोहचुंबकासारखे आपोआप येतील नाहीतर हल्ली मुलांना सांभाळायला आहे तरी कोण?मी माझ्या देशाला काय देऊ शकतो?असा प्रश्न भारताचे माजी राष्ट्रपती डॉ. .पी.जे. अब्दुल कलाम यांनी प्रजासत्ताक दिनानिमित्त राष्ट्राला उद्देशून केलेल्या भाषणात विचारला होता. हाच प्रश्न आपण आत्ता या क्षणी वाचता-वाचता थोडे थांबून आपल्या मनाला विचारुन बघा-""देशासाठी आपल्या जवळ दहा मिनिटे आहेत का?''डॉ.कलामांचा हा प्रश्न प्रत्येकाला अंतर्मुख करायला लावणारा आहे. गतीमान धावपळीच्या जीवन शैलीत कुटुंबातच एकमेकाला वेळ द्यायला "वेळ' नाही मग देशाचे काय? कुठेतरी हे चित्र, ही मानसिकता बदलायला हवी.सर्वप्रथम मी या देशाचा आहे हा विचार, ही भावना रुजवायलाच हवी, ते काम आपण आज, आत्ता स्वत:पासून सुरू करुया! "कल करे सो आज, आज करें सो अब' ही उक्ती सार्थ व्हावी.हे मी का सांगितले ? तर जो देशासाठी करतो, शहीद होतो त्याच्याबद्धल आस्था ठेवा. त्याच्या कुटुंबाला विसरु नका. त्यांच्या मुलांना हस्ते-परहस्ते मदत करा.समारोपाला पूर्ण विराम देण्यापूर्वी माझ्या देश बांधव, तरुणाईला मी आवाहन करतो की, आपल्यातील भेदाभेद सोडून एक व्हा. देश संकटात असताना अभेध्य व्हा. वज्रमूठ करा. एकीची साखळी मजबूत करा. असे झाले तर भारत बुलंद होईल. 2020 पर्यंत भारत महाशक्तिशाली राष्ट्रांत गणला जाईल. त्याचे श्रेय तुम्हा सर्वांकडे, तेव्हा जवानांच्या नसानसातून रोमांच उठेल, कंठातून शब्द, घोषणा बाहेर पडतील. हर हर महादेव ! भारत माता की जय !! वंदे मातरम्‌!!! ब्रिगेडियर, हेमंत महाजन युध्हा सेवा मेडल (निवृत्त)