CLEAN UP JNU-Crisis in JNU is merely a symptom of a much deeper malaise Sunday, 21 February 2016 | Kanchan Gupta

Crisis in JNU is merely a symptom of a much deeper malaise Sunday, 21 February 2016 | Kanchan Gupta | in Coffee Break 1 2 3 4 5 16 The Left-liberal outrage and sanctimonious posturing at home and abroad notwithstanding, the idea is to fix a broken system that has been held hostage by the Left. The time has come to reclaim our groves of academe from those who thwart academic freedom and choke free thought with ideology Last week, the Associate Editor of a Left-leaning news portal called me and requested an interview. My comments were sought on the still unfolding and rather unedifying Jawaharlal Nehru University saga. I was sort of surprised. My political views and those on the JNU spectacle are not exactly unknown to the Editor of the portal. So why would she want to publish them? I was told the portal wanted to put out a contrarian position and assured that my replies would neither be edited nor hacked. On that assurance I agreed to the interview. The questions were e-mailed to me. I was requested to mail back my replies, preferably late night or early morning. I sat up late into the night, framing my replies and sending them to the Associate Editor. The next morning I sent a revised paragraph. Both the e-mails were acknowledged. A short while later, around midday, the Associate Editor called back to say her bosses had decided not to run the interview. Apparently first they wanted to cut off chunks and then just spiked all of it. The Associate Editor, a decent person, was flustered and I did not wish to pursue the point. Also, ultimately it’s the Editor’s discretion to run or not run copy, even when it has been specifically solicited for publication. But that does not prevent me from publishing my views and putting them in the public place for others. We may be living with the many terrors inflicted on us by the Commentariat, we have not yet become a Stalinist state. So here are the questions and my replies. With reference to the JNU incident, do you think the Government overreacted? Are you content with the way the situation was handled? The audiovisual evidence of what happened at JNU on February 9 suggests three things. First, it was not a spontaneous burst of misplaced or misguided student fervour. The slogans, ranging from “Kashmir ki Azadi” to “Bharat ki Barbadi”, had been scripted and rehearsed for the event. Second, the perverse celebration of the ‘martyrdom’ of two convicted terrorists, Afzal Guru and Maqbool Bhat, who were executed after due process of law, was intended to provoke a blowback given popular sentiments. Third, the organisers and participants of the event were clearly pushing the envelope by taunting the state and daring authorities to act against them. The Vice-Chancellor and other officials were misled into believing that the event was no different from other such shows that litter campus life. It was titled “Poetry reading the country without a post office”, whatever that means. It turned out to be nothing as innocuous as that. The banner at the venue read “Against the Brahmanical collective conscience, Against the judicial killing of Afzal Guru and Maqbool Bhat, In solidarity with the struggle of the Kashmiri people for their democratic right to self-determination”. From ‘poetry reading’ to caste denigration, glorifying terrorists and promoting secession, it was a huge jump. The organisers had been intentionally deceitful. The university officials withdrew permission for the event after realising the mischief potential and likely consequences. Yet the students went ahead in a show of intended belligerence and defiance. On Monday night news TV reported that the Intelligence Bureau has tracked questionable links between one of the student leaders and a Pakistan-based terrorist organisation. Apparently he has visited Pakistan too. I have no independent corroboration, but if students and young men and women can be picked up on similar suspicions or charges from lesser known institutions and corporate offices, there is no reason why JNU should get preferential treatment. Given this backdrop, it was inevitable for the police to act. The JNU students union president, who was present at the venue, was arrested. The others responsible for the deed are absconding. This was not an anti-Government or anti-establishment protest, it was an anti-India demonstration. The state would have acted against anything similar anywhere else. The traditional inviolability of a campus was violated by the organisers and participants of the event. A close scrutiny of the tapes that have emerged suggest call to action which could have only been call to violence. None of those responsible for the deplorable show (even the university acknowledges it was unacceptable) is a teenager. They are young adults fully aware of consequences, legal and otherwise, of separatism and terror glorification. The police has done what is expected of it. The police has acted within its remit. Now it is for the courts to decide. That is the rule of law. JNU has been the home of dissent and protest for decades. Where should the line be drawn by students? What was witnessed on February 9 was neither dissent nor protest. It was unadulterated promotion of separatism, a call for secession. It’s all about crossing the proverbial Lakshman Rekha or, if that offends some people, it’s about crossing the Rubicon. That was done knowingly, intentionally. It’s all about reaching the tipping point. It was reached on February 9. Frankly, nobody cares for silly protests and irrational dissent. That may entertain and gratify a clutch of wannabe activists and pretentious students, the outside world has no time for it. People lead real lives with real problems. They couldn’t care less for the make-belief concerns of JNU students. It’s only when youthful exuberance metastises into spiteful hate that people sit up and take notice. Is the repeated intrusion of Government in universities justified? If it is a tax-funded institution, yes. Academic institutions need and must have academic autonomy. That’s a sine qua non. Problem begins when academic autonomy becomes a cover for non-accountability. Let us not forget that these institutions owe their very existence, the teachers owe their jobs, and students owe their affordable campus life, to the millions of taxpayers of India. The institutions really belong to them, held in trust by the Government. The taxpayers are stakeholders and they have the right to demand accountability from Government on how their money is spent. The Government, in turn, has the right to seek accountability from these institutions. Sadly in India institutions resent accountability. Autonomy becomes a cover of convenience. We have reached a stage where autonomy has come to mean “Write me a cheque, don’t tell me what to do with the money.” Take a look at the annual financial statement of JNU or any of the 120-odd institutions, including 46 Central universities, funded by the Union Government. It would tell you the extent of investment by we the people with shockingly low returns on that investment. For more evidence look at Nalanda University. This has to change. If I do not have a say in how my tax money is spent, then sorry, you can’t have that money. I have the right to accountability, the Government is the vehicle through which I exercise that right. Your comment on the sedition charges slapped on JNUSU president. Is that fair? Do you think this falls under the legal ambit of sedition? Sedition is a complex issue. The law is written in black and white but several judgements have injected the law with shades of grey. Also, we must remember that sedition is a colonial era concept. There is natural resistance to the use of this law. Given the gravity of the charge of sedition, judges are cautious and the intelligentsia is reluctant to embrace it without raising discomfiting questions. I am not too sure about the wisdom of using it as an instrument of law in today’s India. But that is my view, possibly a minority view given popular opinion which at the moment is extremely enraged and enormously hostile to what has happened at JNU. A far more useful debate would be possible in a calmer situation. What will be the long-term impact / significance of this incident? Campuses need to be cleaned of malcontent, both among students and faculty. This is universally acknowledged. Politicians admit the need to cleanse campuses, but that is in private. In public, they cynically misuse campus politics to further their own shabby and sinister agendas. A college or an university is primarily meant for education, for knowledge dissemination and acquisition, for free inquiry and intellectual liberation. Which college, university or institute can claim, with any degree of honesty, to meet these standards? If the JNU fracas initiates the process of restoring the primacy of academic activity over debilitating activism, then that would be a huge achievement. But it is a big if. Let us see how this plays out. I am not particularly bothered about Left-liberal outrage and sanctimonious posturing at home and abroad. The idea is to fix a broken system that has long been held hostage by the Left, held to ransom by the Left. The time has come to reclaim our groves of academe from those who thwart academic freedom and choke free thought with ideology. A law introduced by the British to silence Indians is being used against our own. Isn’t that ironical? I have addressed this point. The only other thing I would like to add is that sedition should not be viewed in isolation. The First Amendment in America enshrines free speech. The First Amendment in India, ushered by Jawaharlal Nehru, curbs free speech. We had something as evil and diabolical as 66A till the Supreme Court struck it down. We still have 69A, the first cousin of 66A, on the statute books. A country which imposes undefined reasonable restrictions on free speech, loses the right to agitate against a sedition law. A country whose Constitution promises not to discriminate on grounds of caste, religion and gender, and yet legitimises discrimination in the guise of a twisted definition of secularism, cannot afford to militate against a sedition law, irrespective of its vintage. My concerns are more fundamental and less fashionable. Is our democracy so fragile that it needs a sedition law? We are an ancient land but a young nation-state and a younger democracy. We have weaknesses that are debilititating. We face internal and external threats that are unique. Unlike the US, we have sought to resolve issues of unity and integrity of the nation without taking recourse to a civil war. We have diversities that are seemingly irreconcilable. We have sub-nationalism that is constantly in conflict with the idea of nationalism. We have identities, real and imagined, that are yet to be subsumed to a unifying national identity. We are the only nation without a national language that bridges regions and communities. At some point in future things will settle down. Perhaps we will have Second Republic, a democracy that is truly robust and self-sustaining, strong and confident enough not to worry about sedition and secession. At the moment we and other nations live in challenging times, troubling times, unsettling times. Let’s not forget that the US, the world’s oldest and most robust democracy, has felt the need for a Patriot Act to cope with the times. We, the world’s largest democracy, are trying to cope without a similar law — but the limits of moral persuasion are there for all to see. Is it time to examine whether we need a treason law rather than a sedition law? Laws do not a nation make. Loyalty does a nation make. And loyalty is something that comes from within, not because disloyalty fetches punishment. If you are not loyal to your motherland, if you are not true to the country that has given you your most precious belonging, your identity, what use is either a treason or sedition law

CAPTAIN PAWAN KUMARS LAST POST-SUPPORT INDIAN ARMY DISBAND JNU - ARREST PRO TERROR LOBBY-'किसी को रिझर्व्हेशन चाहिए तो किसी को आझादी भाई, हमे कुछ नही चाहिए, बस चाहिए अपनी रजाई'...http://maharashtratimes.indiatimes.com/nation/some-want-quota-others-azadi-i-only-want-my-razai/articleshow/51089651.cms

http://maharashtratimes.indiatimes.com/nation/some-want-quota-others-azadi-i-only-want-my-razai/articleshow/51089651.cms

'किसी को रिझर्व्हेशन चाहिए तो किसी को आझादी भाई, हमे कुछ नही चाहिए, बस चाहिए अपनी रजाई'... काळजाला हात घालणारी ही पोस्ट आहे काश्मीरमध्ये दहशतवाद्यांशी दोन हात करताना वीरमरण आलेले हरयाणातील कॅप्टन पवन कुमार यांची. देशातील ताज्या घडामोडींवर भाष्य करणारी व स्वत:ची 'मन की बात' सांगणारी ही पोस्ट पवन कुमार यांनी शेअर केलेली अखेरची पोस्ट. 'कुणाला आरक्षण हवं आहे तर कुणाला स्वातंत्र्य, आम्हाला यातलं काहीही नको. आम्हाला पाहिजे ती फक्त रजई अर्थात एखादं ब्लँकेट. जे पांघरून आम्ही शांतपणे झोप घेऊ शकू आणि आनंदात राहू शकू... असा काहीसा आशय असलेली ही पोस्ट सध्या सोशल मीडियात व्हायरल झाली आहे. आरक्षणासाठी जाळपोळ, तोडफोड करणाऱ्या आणि सरकारी पैशांवर चालणाऱ्या विद्यापीठात 'भारत तोडो'च्या घोषणा देणाऱ्यांच्या डोळ्यांत झणझणीत अंजन घालणाऱ्या या ओळींची देशभर चर्चा आहे. अवघ्या २३ वर्षांचे असलेले कॅप्टन पवन कुमार मूळचे हरयाणातील जिंद येथील होते. ते स्वत: जाट कुटुंबातील होते. विशेष म्हणजे, सध्या देशविरोधी घोषणांचं व वादाचं केंद्र बनलेल्या जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठाचे (जेएनयू) ते माजी विद्यार्थी होते. जेएनयूतून पदवी घेऊन तीन वर्षांपूर्वी देशसेवेसाठी ते लष्करात भरती झाले होते. अत्यंत साहसी असलेल्या पवन कुमार यांनी जम्मू-काश्मीरमध्ये दहशतवाद्यांविरोधात लष्करानं हाती घेतलेल्या अनेक मोहिमांमध्ये सक्रीय सहभाग घेतला होता. डिसेंबर २०१३मध्ये डोग्रा रेजिमेंटमध्ये समावेश झालेल्या पवन कुमार हे गेल्या वर्षी जूनमध्ये स्वेच्छेनं विशेष निमलष्करी दलात सहभागी झाले होते. पुलवामा येथील एका चकमकीत जखमी झाल्यानंतरही आजारपणाची रजा घेण्यास त्यांनी नकार दिला होता. दोनच दिवसांपूर्वी दहशतवाद्यांशी झालेल्या चकमकीत त्यांना वीरमरण आले. तत्पूर्वी, गेल्या आठवड्यात त्यांनी फेसबुकवर वरील पोस्ट शेअर केली होती. आज अंत्यसंस्कार कॅप्टन पवन कुमार यांच्यावर आज त्यांच्या मूळ गावी हरयाणातील जिंद येथे लष्करी इतमामात अंत्यसंस्कार होणार आहेत. त्यांचं पार्थिव विशेष विमानानं हरयाणा येथे आणण्यात आलं आहे. मोबाईल अॅप डाउनलोड करा आणि राहा अपडेट प्रत्येक ताजे अपडेट जाणून घेण्यासाठी महाराष्ट्र टाइम्सच्या फेसबुक पेजला लाइक करा

CAPTAIN TUSHAR MAHAJAN MARTYED 10 PARA SF-BREAKING NEWS-JNU MAY CELEBRATE-JNU should be renamed as Capten Pavan Kumar University

One more Army officer was killed on Sunday in the ongoing encounter between terrorists and security forces in J&K's Pampore taking the death toll to 6. . . Captain Tushar Mahajan from Udhampur, from the elite Para unit, succumbed to his injuries in the ongoing operation that started on Saturday. . . According to an official, one militant has also been killed in the encounter. . . Earlier on Sunday, a captain from the elite Para unit who was injured in the encounter lost his life. . . Captain Pawan Kumar, a young officer from Haryana's Jind area, sustained grievous injuries in militant firing as security forces tried to make their way into the building in the wee hours of Sunday, an Army official said. . . He said the injured officer succumbed to injuries later. . . . As the security forces exchanged heavy gunfire with the holed up militants, another soldier from the Para unit, Om Prakash, was injured and taken to 92 Base Hospital of the Army at Badamibagh Cantonment where he succumbed. . . Two CRPF jawans and a civilian were killed and nine other jawans injured when militants opened fire on a CRPF convoy yesterday afternoon These soldiers are giving their life for tricolour, and Rahul Gandhi is standing with the traitors of our Motherland, in the name of "Freedom of Speech".What will students of Jerks national institute(JNU) have to say---------------Jerks are people who are liked by others or those who punish others severlyJNU should be renamed as Capten Pavan Kumar University

ONE MORE ARMY COMMANDO MARTYRED BREAKING NEWS 5PM 21 FEB

J&K encounter: Another soldier dies, toll mounts to 5 SRINAGAR: A captain was among two Army personnel from elite Para unit who lost their lives on Sunday in a fierce encounter with militants holed up inside a government building in Pampore town, taking the death toll to five in the two-day operation. A fire broke out this afternoon at the Entrepreneurship Development Institute (EDI) building, from where nearly 100 people had been evacuated to safety following the stand-off. Captain Pawan Kumar, a young officer from Haryana's Jind area, sustained grievous injuries in militant firing as security forces tried to make their way into the building in the wee hours on Sunday, an Army official said. He said the injured officer succumbed to injuries later. As the security forces exchanged heavy gunfire with the holed up militants, another soldier from the Para unit, Om Prakash, was injured and taken to 92 Base Hospital of the Army at Badamibagh Cantonment where he succumbed. Two CRPF jawans and a civilian were killed and nine other jawans injured when militants opened fire on a CRPF convoy on Saturday afternoon. The ultras then took shelter inside the EDI building, triggering a stand off

Facebook Post by Mr Prakash Nanda, Editor of Geopolitics:

Facebook Post by Mr Prakash Nanda, Editor of Geopolitics: A former President of JNU Students Union has written a piece for me as part of the cover story of the forthcoming issue of the weekly that I edit. While going through his piece I came across these which I thought is worth-sharing with friends..... "The incident of 9th Feb. 2016 in JNU, for all those who have been in the campus or know about the varsity was nothing new as such incidences have taken place with impunity in the past. Just to recount the Hawala episode came to limelight after a terrorist Sahabuddhin Ghori was arrested from the campus in the mid nineties. In 1996, the then AISA (student wing of CPI (ML) invited terrorists from the valley to address students in JNU only to be thwarted by nationalist in the campus. In the year 2000, two army men were brutally beaten up during a friendship Mushaira organised by one of the left student organisation cause they protested anti-Indian mushaira being rendered by the participants. In 2009, when more than 70 paramilitary forces were killed in Dantewada, Chhattisgarh, there was celebration in the campus and the Indian flag was burnt by the activist of AISA and other naxal group. Few years back a student of JNU was arrested for having links with Naxals, who held many parts of the country to hostage. These are just a handful of many such instances which have never got the limelight that it deserved. The readers would be surprised to know that no action whatsoever was initiated against all those involved in the incidences mentioned above mostly because they were patronized by vested interest in the campus and also because the media never took these incidences seriously.”

स्वातंत्र्याला ‘धोका’ कायम! संजय राऊत

रोखठोक : विद्यापीठात धोत्र्याच्या बिया! Sunday, February 21st, 2016 स्वातंत्र्याला ‘धोका’ कायम! संजय राऊत Rokhthok Ne Logoदेशातील अनेक विद्यापीठांत अस्वस्थ वातावरण आहे. राष्ट्रीय चारित्र्याचा नाश होऊन तेथे विषारी धोत्र्याच्या बियांचे पीक येत आहे. ब्रिटिश राजवटीविरोधात देशी-परदेशी विद्यापीठांतून अनेक विद्यार्थी क्रांतिकारक म्हणून पुढे आले. आता त्याच स्वतंत्र हिंदुस्थानच्या विद्यापीठातून देशविरोधी कारवाया घडत आहेत. राज्य बदलले तरी धोका कायम आहे! हिंदुस्थानातील शैक्षणिक वातावरण गेल्या काही दिवसांपासून बिघडले आहे. देशातील मोठ्या विद्यापीठातील अस्वस्थता आणि खदखद अशी बाहेर पडली आहे की, हिंदुस्थानवर पाकिस्तानने ‘बॉम्ब’ टाकण्याची गरज नाही. देशातील बहुतेक सर्व विद्यापीठांतून ‘मानवी बॉम्ब’ फिरत आहेत. हे चित्र राष्ट्रीय सुरक्षेसाठी भयंकर आहे. हैदराबाद आणि जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठांची लक्तरे वेशीवर टांगली आहेत. महाराष्ट्राच्या विदर्भातील तीन विद्यापीठे ही ‘माओवादी’ अतिरेक्यांनी गिळायला सुरुवात केल्याची माहिती धक्कादायक आहे. गडचिरोली येथील नव्याने स्थापन झालेले गोंडवाना विद्यापीठ, वर्धा येथील महात्मा गांधी विश्‍व विद्यापीठ आणि नागपूर विद्यापीठातही ‘माओवादी’ अतिरेक्यांनी पोखरायला सुरुवात केली. विद्यार्थ्यांना, बुद्धिजीवींना ‘फितूर’ करून देश गिळण्याचे हे कारस्थान आहे. ब्रिटिश काळातील विद्यापीठे हे स्वतंत्र चळवळीची भूमिगत अड्डे होते व अनेक विद्यापीठांतून निघालेले तरुण हे ‘क्रांतिकारक’ म्हणून पारतंत्र्याच्या बेड्या तोडण्यासाठी कुर्बान झाले. अशा किती क्रांतिकारकांची नावे घ्यावी? आज त्याच स्वतंत्र हिंदुस्थानची विद्यापीठे देशविरोधी कारवायांचे अड्डे बनले व हिंदुस्थान मुर्दाबादचे नारे तेथे दिले जात आहेत. राज्य बदलले, धोका कायम! हैदराबाद व दिल्लीच्या जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठातील घटना अस्वस्थ करणार्‍या आहेत. विद्यापीठातूनच राष्ट्रीय चारित्र्याचा खून होत आहे व आमचे राज्यकर्ते आजही ‘देशद्रोह’ म्हणजे काय? त्याचा अर्थ शोधण्यासाठी अंधारात चाचपडत आहेत. एका स्वतंत्र देशाला धोका परकीय शक्तीपासून नाही तर त्याच देशाच्या कायदेशीर नागरिकांपासून आहे. काँग्रेसच्या राजवटीत या देशद्रोह्यांची मुळे खोलवर रुजली, पण ती राजवट जाऊन दोन वर्षे झाली. मोदी यांच्या नेतृत्वाखाली नवे राज्य आले, पण ‘धोका’ तोच आहे. हिंदुस्थानविरुद्ध ‘जंग’ लढण्याची भाषा कश्मीरात किंवा पाकिस्तानात होत नसून देशाच्या राजधानीत दिल्लीत सुरू आहे. उद्या हेच लोण मुंबई, पुणे, चेन्नई विद्यापीठांत पसरायला वेळ लागणार नाही. विष शरीरात जरा लवकरच भिनते व शुद्ध पाण्याचा निचरा होतो. अफझल गुरू व याकूब मेमनचे ‘पुण्यस्मरण’ करणारे लोक विद्यापीठाच्या आवारात सरकारी पैशावर मजा मारीत आहेत. हैदराबाद विद्यापीठात देशविरोधी कारवायांबद्दल फासावर गेलेल्या याकूब मेमनसाठी सहानुभूती दाखवणारे सोहळे झाले. याकूब मेमनच्या फाशीविरोधात विद्यार्थ्यांचा एक गट रस्त्यावर उतरला व विद्यापीठाचे काम त्यामुळे विस्कळीत झाले. रोहित वेमुला हा त्या विद्यार्थ्यांचा नेता. त्याला विद्यापीठातून बडतर्फ केले व त्या वादातून त्याने आत्महत्या केली. त्या आत्महत्येचे जोरदार राजकारण देशात सुरू आहे. आमच्या विद्यापीठांचे राजकीय अड्डे झाले, पण ते देशद्रोह्यांचे अड्डे झाले व देशविरोधी काम करणार्‍यांना पाठिंबा देण्यासाठी राहुल गांधींपासून सीताराम येचुरींपर्यंत सगळेच नेते हैदराबादच्या विद्यापीठात पोहोचले. रोहित वेमुला या विद्यार्थ्याची जात कोणती? यावर सात दिवस राजकीय खल होतो व त्याच वेळी हिंदुस्थानच्या सीमेवर आमचे जवान दुश्मनांशी लढताना शहीद होत असतात व त्या शहीदांची जात फक्त राष्ट्रभक्ती हीच असते. लढणार्‍या, मरणार्‍या सैनिकांची जात कोणी विचारीत नाही. पण देशविरोधी फूत्कार सोडणार्‍यांना मात्र जात-धर्माची लेबले लावून ‘शहीद’ बनवण्याचा प्रयत्न होतो, हे निर्लज्जपणाचे लक्षण आहे. अफझलचे पुण्यस्मरण Students protest at JNUदिल्लीच्या जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठातील प्रकार हैदराबादपेक्षा भयंकर आहे. संसदेवरील हल्ल्याचा सूत्रधार, ज्यास हिंदुस्थानच्या सर्वोच्च न्यायालयाने फासावर लटकवले. त्याच्या ‘पुण्यस्मरणा’चा सोहळा जवाहरलाल नेहरू विद्यापीठात पार पडला व तेथे सरळ सरळ हिंदुस्थानविरोधी घोषणा झाल्या. त्यातील काही घोषणा पहा- – ‘‘अफझल तू हमारे अरमानों को मंझील तक पहुंचायेगा’’ या घोषणेचा अर्थ काय? तर अफझल हा हुतात्मा आहे व संसदेवर हल्ला करून तू आमचा लढा पुढे नेला आहेस. – ‘‘भारत की बरबादी तक जंग रहेगी! जंग रहेगी!!’’ म्हणजे काय? हिंदुस्थानचा संपूर्ण विनाश होईपर्यंत आम्ही लढत राहू. हिंदुस्थान मुर्दाबाद व पाकिस्तान झिंदाबादच्या उघड घोषणा येथे दिल्या व त्या घोषणा देणार्‍यांत सगळेच हिंदुस्थानी नागरिक होते. कन्हैया हा त्यांचा नेता. त्याला अटक केली. कश्मिरी विद्यार्थी या घोषणाबाजीत आघाडीवर. संसदेतील हल्ल्याप्रकरणी प्रो. गिलानी यास अटक झाली होती. अफझल गुरूला याच गिलानीने आश्रय दिला, पण नंतर तो सबळ पुराव्याअभावी सुटला. तो गिलानी या सर्व देशद्रोही गोंधळात पुन्हा सक्रिय झाला. आता त्यालाही अटक केली. या सगळ्या देशद्रोह्यांना अटक केल्याचे दु:ख काँग्रेस, कम्युनिस्ट व इतर राजकीय पक्षांना झाले. सियाचीनच्या हिमवादळात शहीद झालेल्या १० सैनिकांच्या घरी यापैकी कुणी गेले नाही, पण हिंदुस्थानविरोधी घोषणा देणार्‍यांवर कारवाई झाली म्हणून हे सर्व लोक विद्यापीठात गेले. हिंदुस्थानच्या स्वातंत्र्यास व एकात्मतेस धोका याच लोकांपासून आहे. अशा लोकांना विनाचौकशी जन्मठेपेच्या शिक्षेवर पाठवायला हवे. हे सर्व इतर देशांत घडले असते तर देशविरोधी घोषणा देणार्‍यांचे नामोनिशाणही दिसले नसते. जनतेच्या पैशातून! ‘भगतसिंग झिंदाबाद’चे नारे कुणी देत नाहीत, पण ‘अफझल गुरू अमर रहे’च्या घोषणा खुलेआम दिल्या जात आहेत. ‘२६/११’चा सूत्रधार डेव्हिड हेडली पुन: पुन्हा सांगतोय की, इशरत जहां ही लश्कर-ए-तोयबाची अतिरेकी व मानवी बॉम्ब होती. पण डेव्हिड हेडली खोटे बोलतोय व इशरत जहां निरपराधी आहे हे सिद्ध करण्याचा आटापिटा सुरू असतो. पाकिस्तानात सरबजीतला फाशी दिले. त्याला निरपराधी सिद्ध करण्यासाठी तेथे कितीजण पुढे आले? हिंदुस्थानच्या राजकारणात फितुरांचे उदंड पीक तरारले आहे व जेथे सकस पीक निघावे त्या विद्यापीठांतूनच धोत्र्याच्या बियांचे उत्पादन जोरात आहे. जनतेच्या करांच्या पैशांतून विद्यापीठांना अनुदान मिळते. विद्यार्थ्यांना स्वस्तात हॉस्टेल, शिक्षण, खाण्यापिण्याची सोय होते. त्याच देशाच्या पैशांतून देशविरोधी कारवाया सुरू आहेत. देशाचे हे विद्रूप चित्र आहे. राजकारण्यांनी ते जास्तच विद्रूप केले! – rautsanjay61@gmail.com

BREAKING NEWS ARMY CAPTAIN PAVANKUMAR MARTYERED IN KASHMIR 0830 AM 21 FEB MEDIA WAKE UP

येथील श्रीनगर- जम्मू महामार्गावर पाम्पोर येथे दहशतवाद्यांनी केंद्रीय राखीव पोलिस दलाच्या (सीआरपीएफ) ताफ्यावर केलेल्या हल्ल्यामध्ये एका कॅप्टनसह दोन जवान हुतात्मा झाले, तर एका नागरिकाचाही मृत्यू झाला आहे. या हल्ल्यात दहाजण जखमी झाले आहेत. हल्लेखोर दहशतवाद्यांनी नजीकच्या सरकारी इमारतीमध्ये आश्रय घेतला असून, अद्याप चकमक सुरु आहे. पाम्पोर येथे शनिवारी रात्रीपासून दहशतवाद्यांसोबत चकमक सुरु आहे. दहशतवाद्यांच्या गोळीबारात 22 वर्षीय कॅप्टन पवन कुमार हुतात्मा झाले आहेत. तर, अन्य दोन जवानही हुतात्मा झाले आहेत. उद्यमशीलता विकास संस्थेच्या (ईडीआय) कार्यालयामध्ये शेकडो लोक अडकल्याची भीती असून, यामध्ये कर्मचारी आणि विद्यार्थ्यांचा समावेश आहे. सुरक्षेच्या कारणास्तव या इमारतीमधील काही लोकांना सुरक्षितस्थळी हलविले आहे, अन्य काही कर्मचारी आणि नागरिकांना सध्या सुरक्षितस्थळी हलविण्याचे प्रयत्न सुरू आहेत. An Army paramilitary captain identified as Pawan Kumar was killed in the ongoing encounter with militants at Pampore, South Kashmir early Sunday morning, while leading from the front. The death toll currently stands at five. Twenty-two-year-old Kumar was killed when the army stormed the EDI Complex at around midnight. The captain, who hails from Jind, Haryana, is from 10 Parachute Regiment and has been part of two successful operations in which three terrorists were killed. Reacting to his death, Kumar’s father Rajbir Singh said he could not be prouder. “I had one chold, I gave him to the army, to the nation. No father can be prouder.” Two to three militants are still believed to be holed up in the building, which has at least 25 rooms. Three CRPF jawans and a civilian were among the others killed

Government Should Take This Chance To Shut Down JNU

Government Should Take This Chance To Shut Down JNU Given the ongoing battle between the Indian state and a section of JNU students, it is clear that there is a need for a "radical" solution (pun unintended). JNU, the brainchild of Indira Gandhi and her Sancho Panza Minister Syed Nurul Hasan, was floated on the lines of colonial Britain's Hailesbury College to produce and train, what she believed, would form the core of a "committed bureaucracy", committed primarily to her persona and idealism with a Leftist hue, not quite Red in thought and belief, but a deep shade of "pink". But within a few years of its formation, Mrs Gandhi's fond dream went horribly wrong. Despite dollops of state subsidy (an estimated 3.5 lakhs is currently paid by the government of India per year for every JNU student), alumni of the institution turned a deep shade of Red thanks to the curricula and faculty carefully chosen by Prof Hasan from his pool of pro-CPI teachers. For some years, this served Mrs Gandhi's purpose very well. In the initial years, JNU was peopled mostly by products of "elite" institutions like Delhi's St. Stephen's College who volubly mouthed "revolutionary" slogans, but in practice served the Indian state's objectives with full gusto by joining the civil services in hordes. But the churning of the polity leading to the proclamation of Emergency and Mrs Gandhi's spectacular defeat in the 1977 elections jolted JNU out of its complacency. The Janata Party government led by the arch-conservative Morarji Desai and his equally right-wing Education Minister, Triguna Sen, had no time for long-haired, jhola-carrying agitators that JNU produced aplenty. Janata leaders were aghast to discover that almost each and every member of the university's faculty was a card-carrying Communist or worse. Professor Hasan's dominance over the university faculty recruitment system throughout the country, especially in prestige national institutions, ensured that new recruits to the teaching community consisted primarily of those who failed to get selected to the civil services, but made for excellent cannon fodder in the Left's war against the Janata Party regime. Since the Jana Sangh was the only ideological component of the Janata Party (the rest being motley woolly-headed socialists), a clash was inevitable between the JNU's founders and the Janata Party establishment. This clash often spilled over onto the streets, especially over the Desai Government's determination to revise curricula and replace Marxist historiography with a nationalist variant. When Mrs Gandhi returned to power in 1980, she assiduously worked to restore JNU's Leftist DNA. A dissipated and rudderless. Opposition collapsed before her aggressive dismantling of the education system that the Janata Party had tried to put together as an alternative to the Congress-Left structure. Although mid-way through the Emergency, Sanjay Gandhi launched a war on the Communists (despite the erstwhile Soviet Union's mealy-mouthed support to the Congress), the "Lefties" were back in favour after his untimely death. The subsidies returned, and the system of patronage and favours in the education hierarchy was restored. And the system was relatively undisturbed over the next few decades. This background is important to understand the pathological hatred of the BJP by the JNU establishment. When it realised that old-style Leftism had lost its appeal globally and the Soviet system had crumbled in the 1990s, the malcontents that JNU systematically bred had to look for other issues to oppose. Having been groomed by an atmosphere of anti-statism, JNU products drifted towards anything that smelled of anti-Establishment activity. But it is the rise of the Right in the early 90s, symbolised by the Ram Janmabhoomi agitation and the demolition of Babri Masjid, which disoriented JNU completely. So much so that the ABVP, the student wing of the RSS, began to sprout roots in this "revolutionary" university. The authorities meanwhile tilted JNU's admission system to excise the "elite" and started inducting students from backward regions with great fervour. The implementation of the Mandal Commission Report and subsequent Mandalisation of the Indian polity further spurred this process. While other universities began to reorient their curricula and teaching methods to cater to the needs of market economics, JNU drifted back to the ideological Stone Age. The futility of raising outdated Marxist slogans was never accepted on its sprawling campus. JNU's standing among India's educational institutions fell dramatically; while the IITs, IIMs and even private universities excelled in turning out students who catered to the job bazaar's needs, JNU relegated itself to a deep crevice of unemployability. With state-sponsorship for JNU products which had earlier enabled them to get employed in the university system gradually receding, its students stared at a bleak future. They had to depend on official doles received by way of UGC scholarships to eke out a marginal subsistence. But the more they became unemployable, the greater their radicalism grew. Fed on the mantra of anti-capitalism, anti-marketism, they continued to spout the same antiquated philosophies while students of other universities shot past them. Aspirational India, the great contribution of Prime Minister Narendra Modi which is poised to refashion India's youth and their dreams, has by-passed JNU. The university's students are living in a make-believe, retrograde world where everything came free or subsidised, and with heated ideological debates over the finer points of Marx, Lenin, Mao Zedong enjoying the primacy of intellectual space without the realisation that the world has passed them by. In other words, most JNU students and faculty have become ideological vagabonds, virtual flotsam in a stagnant pool of their own digging. Frustrations emanating from JNU students, once respected for their intellectual caliber, have led them to reside in an unwanted Jurassic Park, housing creatures the world forgot or would at least like to forget. What we are witnessing in Delhi for the last few days is a futile rebellion of the subsidy-deprived. They have been led to believe that only if their tin-pot agitation succeeds in dislodging Modi, everything will be back to being "normal": Subsidies would return, they can stay on in hostels eating highly-subsidised food till they are old enough to be grandparents, and the Left's patronage network will eventually get them a job, at least by the time they become pensioners. The few meritorious students who still slip through the university's exclusionist, anti-merit admission policy, must be aghast at what the JNU has become. But where mob mentality rides roughshod, logic and reason fall by the wayside. Is there a solution to this? Of course there is, but a radical one. The self-destructive agitation at JNU has given the government the best opportunity to shut it down for ever, cut its financial losses, and get rid of a factory that produces only spongers and malcontents. But what about the huge campus in the heart of the National Campus? Will it fall to rack and ruin? Not necessarily. The JNU Campus was originally built to be India's Lal Bahadur Shastri National Academy of Adminstration to train civil service probationers. The Academy can now be relocated from Mussoorie. These will be the best and most productive outcomes of a meaningless agitation born of frustration and anti-BJP vitriol. (Dr. Chandan Mitra is a journalist, currently Editor of The Pioneer Group of Publications. He is also BJP MP of the Rajya Sabha.) Disclaimer: The opinions expressed within this article are the personal opinions of the author. The facts and opinions appearing in the article do not reflect the views of NDTV and NDTV does not assume any responsibility or liability for the same. First Published: February 17, 2016 00:14 IST

देशबुडव्यांचे कारस्थान-जयंत बरडे

देशबुडव्यांचे कारस्थान आधी पुण्याची फिल्म इन्स्टिट्यूट, मग चेन्नईस्थित आयआयटी, नंतर हैदराबादेतील रोहित वेमुला प्रकरण व नुकतेच जे. एन. यू. मधील ‘अफजल गुरू प्रेम प्रकरण’ यांचा काळजीपूर्वक अभ्यास केल्यास, हे सर्व देश तोडण्याचे, बुडविण्याचे कारस्थान आहे. हे सहज लक्षात येते. विद्यापीठ नियमविरोधी व राष्ट्रद्रोही स्वरूपाची वर्तणूक विद्यापीठ परिक्षेत्रात करावयाची व कारवाई केल्यावर हिंसक धिंगाणा घालून केंद्र सरकार व मोदी शासनाविरुद्ध ‘शिमगा’ करावयाचा! आंबेडकर स्टुडण्ट्‌स असोसिएशन या मान्यता नसलेल्या संस्थेला समोर करावयाचे, दलित-दलितेतर असा वाद उभा करावयाचा व मग देशद्रोह्यांना पाठीशी घालण्याची मागणी करावयाची. रोहित वेमुला प्रकरण तर केवळ देशद्रोहाचे निलाजरे प्रदर्शन आहे. ३० जुलै २०१५ ला हैदराबाद शॉपिंग कॉम्प्लेक्समधे याकुब मेमन या देशद्रोह्याच्या फाशीविरुद्ध ‘नमाज-ए-जनाजा’मधे त्याच्या दहशतवादी कृत्याचे समर्थन करणारी भडकावू भाषणे झालीत. घोषणा कोणत्या? ‘...हर घरसे याकुब निकलेगा.’ याविरुद्ध फेसबुकवर मत व्यक्त करणार्‍याला वसतिगृहातच बेदम मारहाण करण्यात आली. या आधीही त्यांनी ‘अफजल गुरू’ संबंधात असेच केले होते. या लोकांशी रोहितचा संबंध होता. पण त्याने आत्महत्या करावी असे काही नव्हते. त्याचा मृत्यू कसा झाला? कुणी केला? व तो दलित असल्याचे भासवून समाजात तेढ निर्माण करण्याचा प्रयत्न कुणी व का केला? आंबेडकरच्या नावाने काम करणार्‍या विद्यार्थी संघटनेने देशद्रोह्यांशी शय्यासोबत करावी? तोच प्रकार जेएनयूमध्ये घडला. इतक्या उघडपणे भारताच्या बर्बादीचे व भारताचे तुकडे करण्याची घोषणा व नारेबाजी करणार्‍यांना सरळ गोळी घालून अफजल गुरूच्या भेटीस पाठवावे अशी सामान्य जनतेची भावना अनुभवास येते. या देशद्रोही, भारताला अस्थिर व अप्रगतिकारक घटनेमागे कोणत्या शक्ती आहेत. अति डाव्या विचारसरणीचे तर निश्‍चितच आहेत. जेएनयू हा त्यांचा वंशपरंपरागत अड्डा आहे. हैद्राबादला ओवैसी व राष्ट्रविरोधी तत्त्वे आहेतच. पण याशिवाय ‘धर्मनिरपेक्षतावादी’ व अहिष्णुतेच्या नावाखाली पुरस्कार परत करू पाहणारा बुद्धिवादी या नावाने ओळल्या जाणारा एक वर्ग आहे. दूरदर्शनवरील ‘बहस’ मधे घसाफोड बकवास करणारे ‘विद्वान’, काही पत्रकार, वकिली चालत नाही म्हणून राजकारणात शिरलेले वकील, दूरदर्शनवरील विद्वान पत्रकार व काही लेखक, नट, या विद्वानांचा अड्डा म्हणजे दिल्लीतील इंडिया इंटरनॅशनल सेंटर. भव्य बंगला, खाण्यापिण्याची सोय सर्व आतापर्यंत शासकीय खर्चाने! यांच्या सर्व मौजी, शौक, विद्वत्तेच्या नावाखाली पूर्ण करण्याची जुन्या शासनाने लावलेली सवय! मोदी शासनाने हे सर्व बंद करण्याचा प्रयत्न सुरू केला. परदेशातून एनजीओद्वारा मिळणारा, लक्षावधी रु. चा मलिदाही मोदींनी बंद केला. झाले! हे सारे ‘बुद्धीचे स्मगलर’ खवळले! आश्‍चर्य यांचे वा साम्यवाद्यांचे वाटत नाही. साम्यवादी या देशाशी १९४२ च्या आंदोलनात व चिनी आक्रमणाचे वेळीही एकनिष्ठ नव्हतेच! पण पणजोबा ते नातू ज्या नेहरू-गांधी घराण्यातील व्यक्ती पंतप्रधानपद भूषवित्या झाल्या, त्या गांधी परिवारातील पंतप्रधानपदाचा दावेदार राहुलने या देशद्रोह्यांचा आवाज बुलंद करण्याची जाहीर मागणी करावी? केवळ भाजपा व संघाला विरोध करण्यासाठी? जरा आठवा राहुलजी, तुमच्याच शासनाने संघाला गणराज्यदिन समारोहात संचलनाचे निमंत्रण दिले होते! ‘कन्हैयाच्या बासरीतून निघणारे- भारत की बर्बादी, भारत के टुकडे, अफजल गुरुजी की जय’ हे स्वर इतके कर्णमधुर व तुमच्या काळजाला भिडणारे वाटलेत? पण सत्तेच्या बाहेर राहायची पाळी आल्याबरोबर एवढी तडफड की हजारो निरपराध नागरिक, हजारो सैनिक, सीमेवर हौतात्म्य पत्करणारे शूर जवान यांचे बलिदान तुम्हाला ‘कवडीमोल’ वाटते? त्यांचे कुटुंबीय तुम्हाला काय म्हणतील? तुमच्या नेतृत्वातील अ. भा. कॉंग्रेसचे वर्णन कसे करावे? लक्षात घ्या. सत्य बाहेर येत आहे. जनता सत्यामागे जाईल पण जाण्यायेण्याच्या प्रक्रियेत तुमची व सार्‍या देशद्रोह्यांची गत फार वाईट होईल. जयंत बरडे

हरीश नांजप्पा या २६ वर्षीय तरुणाचे बंगळुरु-तुमकुर महामार्गावर एका अपघातात हृदयद्रावक निधन

जगणे शिकविणारे मरण हरीश नांजप्पा या २६ वर्षीय तरुणाचे बंगळुरु-तुमकुर महामार्गावर एका अपघातात हृदयद्रावक निधन झाले, त्याने सारा देश हळहळला असेल. एका खाजगी कंपनीत नोकरीवर असणार्याद या तरुणाने मरणाच्या दाढेत असतानाही जे माणुसकीचे दर्शन सार्याए जगाला घडविले, त्याने सारे स्तिमित झाले आहेत. मरणासन्न अवस्थेत प्राणान्तिक वेदनेने विव्हळत असतानाही मानवहिताचा विवेक जागृत असणे, साधारण व्यक्तीचे काम नाही. ज्ञानेश्वनरीच्या १३व्या अध्यायात ७३१व्या ओवीत ज्ञानेश्वारांनी भौतिक जगात आसक्त सर्वसामान्य व्यक्तीचे वर्णन करताना, साप आणि बेडकाचा दृष्टांत दिला आहे. बेडूक सापाचिया तोंडीं | जातसे सबुडबुडीं | तो मक्षिकांचिया कोडीं | स्मरेना कांही? सापाच्या तोंडात अर्धा-अधिक गेलेला बेडूक (आता काही क्षणात मरणार असतानाही) समोर आलेली एखादी माशी जिभेने ओढून खाण्याचा प्रयत्न करीत असतो. हा बेडूक आणि आपल्यासह आपल्या अवतीभवती असणारे सर्वसामान्य यात फार फरक असेल असे वाटत नाही. मरण अटळ आहे हे माहीत असूनही मनुष्य मात्र आपण अमर आहोत, या थाटात वावरत असतो. भविष्याच्या सुखस्वप्नात रममाण होत असतो. क्षणाक्षणाने मरण जवळ येत असले, तरी हा मात्र वासनापूर्तीच्या मिथ्या आनंदाच्या पूर्तीसाठी आकाश-पाताळ एक करीत असतो. अशा लोकांसाठी ज्ञानेश्वीरांनी हा दृष्टान्त दिला आहे. हरीश नांजप्पा मात्र याला अपवाद ठरला. तसेही अपवादानेच नियम सिद्ध होत असतात. १६ फेब्रुवारीला हरीशचा अपघात झाला. ट्रकच्या मागच्या चाकात आल्याने त्याच्या देहाचे अक्षरश: दोन तुकडे झाले. पोटापासून खालचा भाग वेगळा होऊन काही अंतरावर बाजूला पडला. परंतु हरीश जिवंत होता. बघ्यांची गर्दी जमली. कुणी तरी रुग्णवाहिकेला निरोप दिला. बहुतांश लोक मात्र फोटो आणि व्हिडीयो रेकॉर्डिंग करण्यात गुंग झाले. अपघातानंतर सुमारे २० मिनिटे हरीश जिवंत होता. आपण मरणार हे त्याला समजून चुकले होते. त्यामुळे त्याने प्रथम पिण्यास पाणी मागितले आणि नंतर उपस्थितांना विनंती केली की, मी तर मरणारच आहे. परंतु, माझ्या शरीरातील अवयवांचे दान करून गरजूंना जीवन देण्यात यावे. रुग्णवाहिकेतही तो जोपर्यंत शुद्धीवर होता, हीच विनंती करीत होता. रुग्णालयात दाखल केल्यावर काही काळाने त्याने या जगाचा निरोप घेतला. त्याच्या देहाचे तुकडे झाले असल्यामुळे केवळ डोळे वगळता दुसर्याा कुठल्याही अवयवाचे दान होऊ शकले नाही. कारण ते अवयव सुस्थितीत नव्हते. त्याच्या दोन डोळ्यांनी मात्र दोन अंधांना दृष्टी देण्याचे कार्य केले. हरीश आज या जगात नाही; परंतु, त्याचे हे दोन डोळे आजही जिवंत आहेत आणि ज्यांना कधीही सृष्टीची विविधता बघता आली नसती, अशा दोघांना कल्पनातीत आनंदाची अनुभूती मिळणार आहे. मरणाएवढी कुठलीच भीती मनुष्याला नसते. मरणकल्पनेपाशी जाणत्यांचा देखील तर्क थांबतो. त्यांचे विचार कुंठित होतात. विवेकाचा स्पर्शही होत नाही. अशा स्थितीत हरीशला समाजातील दु:खी लोकांची आठवण यावी, शारीरिक व्यंगामुळे ज्यांचे आयुष्य वाळवंट झाले आहे, अशांच्या वेदना आठवाव्यात, ही एक विलक्षण घटना आहे. हरीशचा मृत्यू नैसर्गिक नव्हता. त्याच्या शरीराचे अक्षरश: दोन तुकडे झालेले होते. पोटाखालचा भाग तुटून काही अंतरावर पडलेला होता. शरीरातून सतत रक्तस्राव होत होता. किती वेदना होत असतील त्याला! केवळ कल्पना केली तरी, अंगावर शहारे येतात. अशा स्थितीत तो दुसर्यांदचा विचार करतो आणि त्यांच्या जीवनात सुख परतावे म्हणून आपले अवयव दान करण्याची विनंती करतो. हे सर्वसामान्य व्यक्तीचे लक्षण नाही. असामान्य व्यक्तीच असे वर्तन करू शकते. या दृष्टीने हरीश असामान्य ठरतो. स्वार्थासाठी एकमेकांचे गळे कापण्यासही मागेपुढे न पाहाणारे आमच्या अवतीभवती आम्ही पाहतो. त्यात आमचाही समावेश असू शकतो. ‘मी नाही, तूच’च्या ऐवजी ‘तू नाही, मीच’ ही भावना आम्हाला जवळची आणि आवडीचीही असते. त्याग करायचा तो दुसर्यां नी. आम्ही मात्र स्वार्थात आकंठ बुडून बसणार. समाजात कुठलेही परोपकाराचे काम आले की, आमच्या घराची दारे-खिडक्या बंद होणार. अनंत कारणे सांगून परोपकारी कार्यात सहभाग देण्यात आम्ही टाळाटाळ करणार. अशा स्थितीत दुसर्याअ कुणाला अवयव दान करणे, ही कल्पनाही आम्हाला सुचू शकत नाही. आज अवयवदानाचे थोडेफार प्रचलन वाढले आहे. अवयव दानामुळे कुणाचा जीव वाचला, हा बातमीचा विषय होत आहे. सुस्थितीत असताना, हे दान केलेले असते. किंवा एखादा कोमात असताना त्याच्या नातेवाईकांनी विवेक वापरून घेतलेला हा निर्णय असतो. पण हरीश असामान्य स्थितीत होता. अशा स्थितीत त्याला हा विचार सुचणे, खरेच खूप काही शिकवून जाणारा आहे. कुणाच्या अवयवदानाचे मूल्य कमी करण्याचा हा विषय नाही. पण तरीही हरीशचे वेगळेपण मात्र उठून दिसणारे आहे. शेतीच्या कामात आईला मदत करून हरीश बंगळुरुला परत येत होता. आज त्याच्या आईची काय अवस्था असेल. हरीशला एक मोठा भाऊ आहे. तो बंगळुरुतच ऑटोरिक्षा चालवितो. पण आईकडे लक्ष देत नाही. हरीशच आईची काळजी घ्यायचा आणि आईला यापुढे तरी कष्ट करावे लागू नये म्हणून त्याची धडपड सुरू होती. आईला सुखात ठेवणे, हेच त्याचे ध्येय होते. काही महिन्यांपूर्वीच त्याने नवी मोटारसायकल कर्जाने घेतली होती. त्याला आई नेहमी बजावायची की, गाडी वेगात चालवू नको. त्याने मोटारसायकलच्या मागील भागावर लिहून ठेवले होते- ‘आई म्हणते वेग नको... लक्षात ठेव.’ पण शेवटी वेगाने जाणार्याि जड वाहनानेच त्याचा बळी घेतला. मरण म्हणजे सर्व काही संपले, असे नसते. मरणातही जगणे असते. एखाद्याचे मरण कितीही शोकान्त असले, तरी ते इतरांना जगणे शिकविणारे असते. ज्ञानेश्वचरांच्या उपरोल्लेखित दृष्टान्ताप्रमाणे आयुष्य जगणार्यां चे डोळे उघडणारे असते. जमिनीत गाडलेले बीज जसे स्वत: नष्ट होऊन एका वृक्षाला जन्म देते. तसे काही जणांचे मरण देखील इतरांना जगण्याचा खरा अर्थ गवसण्यासाठी मदत करणारे असते. आपल्या संस्कृतीत अशा मरणालाही जीवन म्हटले आहे. कवी सावरकर म्हणतात- तुजसाठी मरण ते जनन | तुजवीण मरण ते जनन | ते याच अर्थाने. आमचे मात्र जगणे इतरांना रक्तबंबाळ करणारे असते; मरणाचे सोडून द्या! आमच्यासारख्या अशा सर्व लोकांना हरीशने गदगदा हलवून जागे केले आहे. सारेच दीप कसे मंदावले आता, ज्योती विझू विझू झाल्या, की झड घालून प्राण द्यावा पतंगाने, असे कुठेच तेज नाही!, थिजले कसे आवाज सारे?, खडबडून करील पडसाद जागे, अशी कुणाची साद नाही? कवी अनिलांनी ही जी खंत व्यक्त केली आहे, तिला हरीशने आपल्या मरणाने उत्तर दिले आहे. ते उत्तर आमच्या जगण्याचे कारण व्हावे, यापलीकडे हरीशलाही जास्त काही नको असेल.